FromHell

Os Camareiros Odian ós Actores

2009-09-06T17:38:00.003Z

Os camareiros odian ós actores

E é que sair a poñer un café con xeo na terraza
e un paxaro atravesando o ceo
espétase na grande fiestra,
cae ó chan
respira pesadamente,
sangra pola boca…
tímidamente
sen sentido
e morre.

Póñoo nas miñas mans
e tíroo no contedor de lixo

É o sol, que alumea o olor a salitre
neste verán artificial
os actores almorzan felices nas terrazas
preto do peirao
e os camareiros odianos
baixo o sol,
polo que botan en falla
da vida… da gran vida
que botan de menos
entre a escuridade do cuarto húmido no inverno
en segredo.
E serán tal vez as gaivotas
as que xulguen a situación
vista dende o seu ceo
como nun plano xeral picado
dende a barra do bar
penso en poder facer que asi sexa
entre os cafes con xeo e as cañas de cervexa
sen odiar
sen odiar
intentando non odiar.

E así despois de que os paxaros morran nas vidrieiras
e os actores sexan felices nas terrazas
chegará o inverno
perfecto
chovendo dende o salón para fora
e tan gris como as mañás húmidas no monte
que esconde o seguinte verán.

Todo perfecto
coma un conto infantil
deses de terror no que o neno sempre é un enfermo mental.
enfermo vinte anos seguidos.
podería matar ás gaivotas, ós actores, e ós turistas
e todo seguiría igual
imperfecto
como unha novela deprimente
de moteis sucios e noites con suor a ron.
hoxe non matarei a ninguén
pois teño a esperanza de que entre as baldosas da miña casa
comece a nacer un naranxo, ou un viñedo
que a terra poda con todo
que a terra tape ese maldito sol
onde as gaivotas buscan as mellores vistas
dos actores sendo felices nas terrazas
e os camareiros odiándoos
sen fin

Loita, loita... e morre sempre.

2009-02-27T20:19:00.003Z

¡Se volvera o tempo, o tempo que foi!
Porque o home terminou, o home
representou xa todos os seus papeis.
No gran día, fatigado de rachar os ídolos,
resucitará, libre de todos os seus deuses,
e, como é do ceo, escrutará os ceos.
Arthur Rimbaud

Para épocas jodidas, películas tan jodidas que doen.

un pozo no medio de Kansas

2009-02-13T19:50:00.005Z

Joder, xa non sei canto tempo levo aquí metido... semanas? non, meses. Xa van varios meses. Horas e máis horas pechado neste jodido buraco. Por qué? Eu que carallo sei... as depresións son así, coma un pozo no medio de Kansas. Aparecen e desaparecen como unha maldita marea na praia dese fermoso atardecer. Non sei a razón... non penso niso. Tan só sei que xa pasan meses nos que non podo coller nas mans ese libro de Comarc McCarthy que teño á beira do teléfono; e que tampouco podo escoitar o último disco de Springsteen, pois cada vez que comeza, algo remata en mín. Por qué? Non o sei, en serio que non. Gustaríame sabelo... eu son o primeiro interesado.

Qué fago todo o santo día? Joder, pois compadecerme de min mesmo, cagarme en dios, e beber para non ter que pensar. Aínda que hai días que tamén debuxo. Si, é certo. Daseme fatal, pero é un boa maneira de ter a mente ocupada. Pinto aí sentado, no maldito pozo; pinto parellas bicándose na praia, pinto tipos duros fumando na noite, pinto coches cruzando desertos, pinto...

Cando estás no pozo non hai moito que facer. Sentarse, durmir, cagar, respirar, lavar os dentes, maldicir, e voltar a durmir. Nestes últimos días comezo a abrir a porta; abro a porta e respiro moi a modo deixando que a brisa fresca da mañá bata na miña cara; despois sentome no escritorio e leo un anaco a historia esa de "The Road"; Miro pola fiestra e vexo o sol, glorioso e pleno. É por iso polo que hoxe puden escribir estas liñas... por que saiu o sol. Só por iso.

Inverno

2008-11-17T16:57:00.003Z

O outro día facía frío e polo medio das árbores que vexo dende a fiestra da miña habitación a néboa baixaba do monte cara o val no que vivo. Camiño do traballo, no coche, escoitei un disco de Springsteen do que xa non me lembraba. Un disco triste que falaba do inverno.

Pola noite, cheguei tan borracho a casa que nese intre se tivese unha pistola estaría en todas as malditas portadas nos xornais do día seguinte. Abrín unha botella excelente, dun crianza do 2005, na penumbra da sala. O espíritu das uvas flotou por todo o espacio e tomei un trago, mentras lembraba, que cando o meu irmán e eu eramos pequenos, dobrábamos dende a cama as películas que vían os meus pais na sala. Dende a nosa habitación tan só víamos as imaxes do televisor gracias aos espellos das portas do armario e, para que negarlo, a unha casualidade que hoxe me fai amar o cine, pero non eramos quen de escoitar nada, así que cada un de nós escollía un personaxe e non tiñamos máis remedio que ir inventando o texto sobre a marcha. Son ese tipo de cousas que fas cando es un neno e non tes máis preocupacións que facer os malditos deberes para o día seguinte. Gustábame facer iso xunto ao meu irmán. As películas eran moito máis entretidas do que poden ser hoxe.

Seguín bebendo durante unha hora, lendo relatos na rede e mirando fotos de tías. Cando rematei a botella, apaguei a luz, quitei o sonido ao televisor e tireime no sofá a dobrar unha jodida película romántica. Chamei ao meu irmán por teléfono pero non estaba. Despois, durmín a mona…

The Good Life

2008-10-29T19:18:00.003Z

Observo que na miña ausencia isto dos memes na rede segue sendo algo habitual, e xa que Ra ten curiosidade por saber que faría eu con setenta e cinco millóns de euros da bonoloto... aí vai.

Primeiro: como non, putear a un banqueiro. Se quere que ingrese os setenta e cinco millóns de euros na súa miserable sucursal bancaria, ten que cumprir unha serie de requisitos. Ten que atenderme un domingo as oito da mañá vestido de muller. Quero que abra a sucursal bancaria vestido de Gilda para que eu lle ingrese o boleto. E ademais, en vez do típico Mercedes ou B.M.W que che regalan por ingresarlle tremenda cantidade de cartos, o que quero é unha cena romántica coa súa muller nun elegante restaurante mentras el queda na casa fregando a louza. Iso mesmo. Para joder máis que nada.

Segundo. Montaría unha productora de cine, unha discográfica e unha editorial. Produciría as películas que me gustaría ver, os discos que me gustaría escoitar, e os libros que me gustaría ler.

Terceiro. Varias viaxes (típico, seino) a diferentes lugares do mundo... as selvas de Asia, a Ámerica máis profunda, o deserto Australiano, o norte de Europa, a estepa rusa...

Cuarto: (para Casatlántica) Mercaría mil carballos e unha escopeta recortada para que o sur deste país sexa máis fermoso e máis seguro. Ti xa sabes.

E quinto: supoño que ao final faría as típicas chorradas que fan os millonarios: mercar un yate, unha mansión, rodearme de putas, etc... pero agardo que nese intre siga tendo un amigo ao lado para que me dea unha ostia e me faga volver á realidade.

Máis nada... non é un bó día.

Saúdos

Volver, volver...?

2008-10-27T18:36:00.003Z

Saúde a todos antes de nada, pois pasou moito tempo dende a última vez que escribín algo no blog. As razóns de non escribir foron varias, pero a principal foi que o portatil dixo: "non podo máis", e palmou. Telefónica tamén axudou e cortoume o adsl por decimonovena vez. Agora semella que todo volve pouco a pouco á normalidade; fixen as paces con telefónica (pagándolle,claro) e leven o portatil a arranxar. Agardo que agora a volta a vida nos blogs sexa máis constante e tan gratificante como antes (eso se a miña cabeza o permite).

Como novidade contar que xa non fumo dende hai catro meses e medio (agora bebo viño todos os días coma un cabrón, iso si) e escribo algún relato que outro dende hai un mes (cousas do viño, penso eu). Polo demais a vida segue sendo a basura de sempre. Ireivos poñendo ao día.

saúde e abrazos a todos (de verdade)

Suso.

¡¡ Viva Brasil !!

2008-07-30T17:48:00.003Z

Neste verán, no que o único que fago é traballar servindo cañas na terraza e cagarme en dios todos os días, tamén teño tempo para ver filmes impactantes (algúns chamárono fascista) como esta historia sobre o B.O.P.E (os SWAT do Brasil... pa entendernos) e as suas visitas as favelas. Moi recomendable.

P.D escribo pouco porque teño poucas balas no cargador e un tumor na alma

On the road again

2008-07-10T18:37:00.002Z

E eu que pensaba que isto de internet era un ben da humanidade e non había que pagar nada por dispoñer del.

Telefónica non pensa así. Tivemos discrepancias. Gañou el... por iso volvo estar online.

On the road again...

saúde.

On the Road

2008-06-04T20:21:00.002Z

O luns cambiei de década. Tiven regalos, bicos, amor, apertas e chamadas.

E tan só da miña boca pode sair: gracias.

O martes, Mr. Bandini e Mr. Radical Libre fixéronme un regalo: a súa presencia en Vilainferno.

Comemos, fumamos, e despois, os tres, xunto a un anxo, fomos en coche bordeando a costa a tempos pasados onde as baleas traian tesouros ata a costa. Foi fermoso.

Nunca comprendín tan claramente de que falaba Jack Kerouac cando escribiu On The Road, ata ese día.

Un coche, unha estrada, bos amigos e o vento baténdome na cara mentras escoito risas na miña cabeza... ¿é iso a felicidade?

Hai que repetilo...

... camiño a Frisco.

Vinte Anos non son Nada...

2008-05-30T20:35:00.007Z

Como imaxinaredes, entroume a vea friki e corrín ao cine a ver a nova aventura do meu añorado Dr. Jones.

Foi unha decepción. Non por culpa da película en si (que sinceramente é a máis floxa das catro) senón por que Indy xa non é o Indy que recordaba, senón que agora é este...

e nós somos dezanove anos máis vellos e máis tristes.

Puta Vida

Liberación Sincera

2008-05-26T20:31:00.001Z

Hai días que son unha puta mierda... como este. Días que o único que quero dicir é o que dí Mr. Norton nesta grandiosa escena.

Tarde de Gripe

2008-05-21T21:02:00.001Z

Como ben di o título, onte foi tarde de gripe. O único día que non traballo da semana e téñoo que pasar no sofá, chutándome couldina e bebendo vasos de leite quente. Entre outras tonterías (ver malas películas, fumar cigarros sen sabor, etc..) tamén montei este vídeo con cousiñas que tiña ciscadas polo ordenador.
A ser felices por aí..

Mellor Actor Secundario

2008-05-16T14:47:00.005Z

O dito, non pudo ser.
.
(O xurado, composto por César Casal, articulista e subdirector de La Voz de Galicia; Miguel Salas, poeta, profesor de español na Universidade china de Dailan e un dos autores do blog colectivo Global Galicia, e Carlos Agulló, subdirector de La Voz de Galicia e responsable da edición dixital do diario, escolleu como vencedor o relato Tempus fugit, do compostelán Xabier Santos:
Os outros catro finalistas foron Suso Bahamonde, co seu relato Quería ser actriz, Basilio Pedreira, co seu Universo humano, Ángel Rumbo, co seu Abelardus et Eloise Van Leeuwen e Ramón, co seu Do caso que lle acontecía ao doutor Xoán.
Todos eles levaranse unha camiseta de Lavoz.es)

Non é que tivera esperanzas, e tendo en conta que o premio non eran 100.000 euros... pois iso, que para outro a gloria, e para min, pois unha camiseta por quedar de finalista entre os 180 microrrelatos enviados.
Un dos meus actores preferidos, Mr. Madsen, non deixa de ser un secundario en todo o que fai;
e eu, ben, eu non son actor, pero xa van uns cantos certames nos que as palabras: finalista, segundo, accésit... acompañan o meu nome. É divertido. Aínda así, sigo preferindo que a bonoloto pete na miña porta para quedarse...

saúde

Quería ser actriz...

2008-05-08T20:30:00.006Z

Aquí os da Voz de Galicia montaron o concurso este (no que regalan unha colección de libros que xa todos temos, en vez de 100.000 euros que estaría mellor) no que hai que escribir unha historia en menos de 300 caracteres (catro liñas para entendernos). Como ultimamente os planetas andan raros e a miña alma polo mesmo camiña vai, decidín escribir as catro liñas. E non pola colección de libros, claro está.
Ocorreuseme isto...

Quería ser actriz...

Yoana conduciu toda a noite atravesando o deserto. Na mañá, almorzou café e fumou un marlboro baixo o sol, apoiada no depósito do gasoil. Continuou camiño cara as fermosas praias californianas.
Na tarde recolleu a aquel autoestopista.
Xa nunca chegaría a ver o mar.

Se tamén vos aburrides e queredes intentalo... aquí.
E se alguén se anima, que tamén o meta no seu blog e así lle botamos un vistazo.
Saúde

P.D O sábado recito nesa vila mariñeira a onde chegou o Prestige sen invitación...

Life.. life..

2008-04-21T18:55:00.003Z

Hoxe dixéronme: ¡Suso, recoméndame un libro!
Non puden facer outra cousa que recomendar e prestar este libro de arriba.
Regaloumo o meu amigo Bandini e non sabe o ben que me fixo.
Tamén volo recomendo a vós.

¡A tomar por cú Ruíz Zafón e as súas 230.000 copias vendidas en catro días!
Saúde

P.D Polas noites, antes de durmir, rezo tres credos pedindo un terremoto inminente, leo un anaco a Bukowski, penso na morte e en café con churros e pecho os ollos.

Way of Montana

2008-04-09T20:31:00.003Z

Teño un deses días.

Teño unha morea de balas cheas de gramos de odio.

Viaxo todos os días nunha caseta infernal.

Busco unha boa terra fértil para construir un rancho.

Quero vacas, ovellas e un jodido lago preto para levar un fillo a aprender a nadar nas tardes de verán.

Teño un deses días.

Quero que cando chegue o inverno, a madeira e as mentiras, ardan a carón da alfombra de pel de vaca.

Quero aprender a disparar.

Teño balas

a moreas.

Teño un deses jodidos días.

Anyone Else But You - Michael Cera and Ellen Page

2008-04-05T21:16:00.001Z

Como a case todos vos gustou ou namorou, Juno, aquí vos deixo un gran final de película nesta triste noite de sábado.
Boas noites

Dust, dust, dust...

2008-04-01T10:47:00.016Z

REC (Jaume Balagueró & Paco Plaza, España, 2007)
O Mellor: Reinventa orixinalmente un xénero de capa caída. Taquillazo comprensible. Vela é como montar nunha montaña rusa ao lado dunha loira de peitos grandes.
O Peor: Por dicir algo... o final.

No fondo non hai nada que mereza a pena.

O planeta, azul na súa maior parte, aparece ante ti temible e furioso para, a fin, atraparche baixo a súa terra eterna.

É así. Estamos de paso e non hai máis volta que darlle. Un paseo polo planeta durante unha media de oitenta anos. ¿Qué facemos tanto tempo? Pois o de sempre: Imos o colexio, namorámonos, aprendemos a sumar e a restar, xogamos ao fútbol, masturbámonos, imos ao instituto, comezamos a fumar, probramos drogas, saímos de sábado noite, follamos, namorámonos, viaxamos por Europa, América, África... escribimos poemas, cagámonos en dios e maldecimos ás relixións, abrimos unha conta nun banco, desnamorámonos, deixamos os estudos, follamos, voltamos a namorarnos, traballamos, emborrachámonos, escribimos máis poemas, hipotecámonos, maldecimos, voltamos a probar as drogas, mercamos un coche, hipotecámonos, vemos a televisión polas noites, follamos, traballamos e ingresamos todo no banco.

Así cuarenta ou cincuenta anos. Despois, por un intre, decides descansar e pasear de tarde polo paseo marítimo ata que un cancro terminal decide que pases a formar parte da terra que forma este maldito planeta, azul na súa maior parte.

¡Viva a jodida clase media!

(por Bautista e cando íamos pescar congrios nas tarde de verán. Ata sempre)

Semana de Santos Ventos

2008-03-25T19:14:00.009Z

Superbad (Greg Mottola, EE.UU, 2007)
O Mellor: A sincera amizade entre os tres protagonistas e o triste final.
O Peor: Algún chiste un pouco estúpido.

E por fin marchou a Semana Santa coas súas procesións, prohibicións gastronómicas, misas cantadas e máis estupideces varias que se fan baixo o terrorífico poder do catolicismo.

E como non, durante a semana non tiven máis que facer que traballar dez horas ao día servindo aperitivos e vermús aos turistas que visitaban á costa atemorizada polo vento do nordeste; famoso e coñecido polos vellos mariñeiros, pois se sopra durante máis de tres días seguidos, a xente comeza a poñerse de mala hostia e uns botan contra outros baixo unha incesante dor de cabeza. En serio, é un vento horrible que é capaz de mudar os costumes e a tranquilidade da vila como se tal cousa. Nesta ocasión non chegou o sangue os sumidoiros, pois tan só soprou dous días seguidos. Aínda que a min me doeu a cabeza igualmente, e seguramente tivo que ver nesa dor o feito de aturar a guiris con sede e fame durante dez horas.

Agora, neste día libre que paso entre mocos, estornudos e máis dor de cabeza, tan só quero durmir; pero non podo, o teléfono non deixa de soar en toda a tarde, así que fumo, tomo un café e navego pola rede un anaco. Escribo por aburrimento... como todo na vida.

Verémonos nalgún atardecer

seguro

Saúde.

Haberá sangue...

2008-03-05T20:43:00.002Z

Do filme...
O Mellor: Daniel Day Lewis e o deseño de producción
O Peor: Unha historia decepcionante

Isto non é un poema... non é un soño... é unha necesidade:
(para ler escoitando "Long Night" de Eddie Veder)

Teño unhas gafas de sol, tres balas no peto da camisa e un coche de segunda man.

Teño unha necesidade.

Teño un amanecer no peito que quere saír.

Teño pendiente un atardecer contigo na costa de Atlantic City... e o océano trae mentiras agochadas en cada ensaio de tormenta... e na terra están refuxiados os corpos que habitaron este planeta canda ti máis eu eramos parte da nada.

Teño tres billetes de avión no caixón, un cigarro e sesenta gramos da maría que máis nos gusta.

Teño odio agochado no despertador e no frigorífico.

Teño unha misión en cada soño de adolescencia...

Teño deudas de xogo coa vida

Teño máis medo ca ti en cada día do universo

Teño unha capa máxica de invisibilidade para enviar a Palestina... e nunca me decido... nunca me decido.

Todas as mentiras son certas,

e todas as cancións

son o que fan que bailemos mentras durmimos abrazados.

Xa mo dixeron ao oído cando ensaiaba a confirmación e peinaba o pelo ao lado: "Haberá sangue... Haberá... sangue"... e era certo... esa puta dereita relixiosa americana quere gobernar o mundo e eliminar o que é obvio: Ti e eu evolucionamos como os demais. Hai prioridades... teño unha necesidade.

Teño amistades que boto en falta como o sangue que circula polas mans.

Teño unha futura visita á Alaska que quero sentir.

Teño fame

Teño gañas

Cágome no seu Deus!

Cágome nas súas normas!

Cágome nos seus centros comerciais!

Cágome nas súas estadísticas!

Cágome nas súas vidas miserables!

Isto acabará nun intre...

... e ti máis eu...

verémolo...

...dende o atardecer...

...que construamos...

...nos verdes campos nevados.

Haberá sangue...

Planeando Alaska

2008-03-01T20:51:00.006Z

Do filme este...
O Mellor: A fermosa Cate Blanchet
O Peor: o resto

Hoxe non foi un día tan malo como agardaba; non foi un día para botar foguetes, pero houboos moito peores.
A miña selección musical de hoxe no bar foi pouco creativa, pois doume por poñer no fío musical (odio os bares que teñen o puto cuarenta latino na tele) unha variedade de artistas mal encadrados: Ao Boss e os seu magnífico Nebraska, Toquinho, Molotov, Explosions in the Sky, The Strokes, Cole Porter, Smokie e creo que algo máis. O dito, algo raro.
E debía ser por iso polo que hoxe a xente viña algo máis rara do habitual.

Polo demais, siguo fumando, engordando, maldecindo e collendo as curvas sen pisar o freno...

Tamén estou planeando a miña futura viaxe Alaska, que por agora é unha idea estúpida, pois a miña conta está a menos 1.000.000.000 euros.
E sen dúbida, esta fuxida liberadora a terras frías e magnífcas, comezaría por aquí e seguiría por aquí.
Mentras non poda ser, siguo soñando coa destrucción masiva destes edificios e odiando sempre que podo un anaco ao día.

Ala!... a ser felices por aí...

"Para Alaska me vooooooy....lara,lara..."

2008-02-26T18:26:00.003Z

Tantos días sen saír da selva á cidade, e nunha fin de semana....¡paff! dúas visitas ás cidades.

A primeira, o sábado, foi unha xuntanza melancólica etílica, daqueles elementos que pasabamos tardes, noites e madrugadas enteiras, bebendo tristezas e botando risas ao ceo, naqueles taburetes infernais da añorada Sá do Penal... in Santiago D.C

Foi unha fin de semana máis que interesante, pois volten a ver xente que levaba moito tempo sen ver. Iso é de agradecer. para min foi como voltar a respirar, aínda que tan só fora por unhas horas. Haberá máis ocasiones... seguro.

A segunda saída, foi onte mesmo ata a cidade que me viu nacer e onde vivín moitos anos. Non foi unha viaxe tan agradable coma a do sábado, pois o motivo era ir a tráfico a recoller o meu permiso de circulación, roubado por eses fillos de puta disfrazados de verde que van en parella polas estradas.

Aínda así, tivo a súa parte positiva, pois vin ao meu irmán (levaba meses sen velo) e camiñei pola cidade lembrando o moito que odiaba ao xénero humano.

Odio este sistema de vida, en serio. É completamente denigrante que teñamos que vivir rodeados de tantos bancos, de tantos centros comerciais, de tantas aseguradoras, de tanto estrés, de tanta merda. É por iso polo que teño esta tristeza incrustada no peito e na mirada. O odio... é impresionante.

Marcho... o máis lonxe posible... ao norte, entre a neve e o ceo... alí mesmo

Do film deste post... ben... pouca cousa:

O Mellor: A sensación de estar vendo un film de terror...

O Vampiro xefe... impresiona.

O Peor: Un film made in Hollywood sen máis...

Efectivamente... domingo

2008-02-17T19:20:00.002Z

Hoxe traballei as oito horas seguidas. Gústame; chego antes a casa. De feito, cheguei hai unha hora. Deime unha ducha e botei un vistazo pola rede. Isto por exemplo... non ten desperdicio.

No bar todo segue igual. Hoxe había callos de tapa. Estaban bos... ben, eu non os probei, pero os clientes dixeron que estaban perfectos.
Pola mañá puxen música no bar: Explosions in the Sky. Ao mediodía puxen unha recopilación de jazz que tiña tirada pola casa. Un cliente díxome que se chegaba a súa casa e vía a súa muller escoitando esa música, lle pegaba unha patada. "Tranquilo... a túa muller non lle gusta o jazz..." díxenlle. Non lle fixo gracia.
As catro, co relevo, fun ata o paseo marítimo a fumar un cigarro. Cuspinlle ao mar pero non provocou un tsunami como eu agardaba. Teoría fallida. Volvín ao bar cavilando noutras formas de matar.

Onte vin a última peli de Woody Allen. Despois, durmín soñando con avións esnaquizados e aeroportos. Non sei que significa iso... e importame un carallo.

Do film...
O Mellor: (Pareceme incrible estar dicindo isto...) Colin Farrell
O Peor: Boto en falta o humor de Woody

A coidarse e a soñar...

An American Poem

2008-02-13T20:32:00.004Z

Hai unha novela de Fante, titulada "Un ano pésimo",que me regalou un moi bó amigo meu que case todos coñecedes pois tamén ten un bló. Unha fermosa novela curta que deberíades ler se queredes saber como vai este "meu" comezo de ano.

Os días atropéllanse horribles e perséguenme dende as esquinas das rúas para rematar coa miña escasa saúde mental. A mala sorte perségueme como un lobo morto de fame na infinita estepa rusa..
Podería seguir con máis metáforas e comparacións estúpidas, pero sería inutil. Os días seguirán sendo horribles, se mire por onde se mire. Está claro: A mala sorte ven tras de mín.

Que podo facer? Pois o que fago e pensar no vello Hank e nas súas malas épocas. Ou cuspir diante do banco e cagarme nas súas putas nais. Ou mirar aos estorniños debuxar elipsis e máis figuras no ceo da Costa da Morte.

Iso é o que fago. Buscar maneiras de matar o tempo entre oito horas de traballo.

Tamén teño tempo de ver películas, claro.

Como a de arriba. Impresionate poema épico americano escrito e dirixido por Sean "Che" Penn, baseada na novela, sobre a curta vida de Christopher McCandless.

O Mellor: O principio e o final do film, a fotografía, e a impresionante banda sonora de Eddie Vedder

O Peor: O protagonista; non está a altura do resto do reparto.

Sen máis, seguirei vendo pasar os días por diante como iso tan valioso que se nos escapa das mans.
saúde a todos

P.D Bandini, tes que ver a peli que sei que che vai a gustar...

Waiting for the sun ... ou algo similar

2008-02-07T20:04:00.000Z

A rutina é o que ten... acaba con un; así que non fago outra cousa máis que poñer cafés, poñer cañas, poñer poleos e merdas desas, poñer cubatas... conducir de volta a casa, conducir ao bar, e de volta a casa, e de volta ao bar, que por certo, onte unha parella de verdes cabróns fillos de puta tivo a ben sancionarme con 150 pavos por non ter pasado a I.T.V (teño a cita pasadomañá) e desexarme boas tardes. Pero ao que íamos... que a rutina pode comigo, pero aínda así teño tempo polas noites para mirar os blogs, navegar e atopar cousas como esta, e tamén para ver filmes divertidos e ben escrtios, como a fermosa Juno. Cen por cen recomendable.

Saúdos, bicos e apertas nestas putas festas do Entroido

De cadáveres, agobios e rutinas

2008-01-30T12:14:00.000Z

Isto de postear estupideces casi todos os días, era unha cousa realmente terapéutica para min; e digo era, pois como veredes agora case non colgo nada. ¿O motivo? A falta de tempo físico. Chego a casa tarde, canso, agobiado, con tiróns musculares e con gañas de planear un asasinato nada máis. Navego un pouco todos os días e sigo os vosos blogs sempre que podo; a calidade segue sendo boa. Hoxe, como teño o día libre e as gañas de matar aínda non marcharon, decido colgar algo...
Que teño que contar? Pouca cousa. Sigo de taberneiro todos os días, coñecendo xente cada vez máis estraña e extravagante. Sen ir máis lonxe, o outro día coñecín un tipo con certo cargo de responsabilidade que soplou dez heinekens en menos dunha hora mentras conversabamos sobre o cine americano dos sesenta e setenta. Chegamos á conclusión de que agora xa non se fan películas como as de aqueles anos. Directores como Peckimpack, Lumet, Scorsese, Cimino, Leone, Malick, Friedkin... deixaron un legado que ninguén poido recoller, e menos superar.
Falando de cine, recibín con pouca sorpresa a morte de Heath Ledger. Non me chamou a atención, pois sempre vin nel un tipo atormentado que soubo utilizar a súa tristeza para compoñer actuacións e personaxes como o Dan do filme Candy. Non é unha gran película, pero a actuación que fai e do mellor que vin este ano sen dúbida. Recomendable.
Vou comer
e despois
seguir collendo aire
para mañá continuar
cunha rutina mortal.

De Bares. PARTE I

2007-12-09T21:28:00.000Z

Para seguir poñéndovos ao día sobre estes meses que estiven desaparecido, comentarvos que agora teño un traballo novo dende onde vexo o mar bravío da costa da morte rompendo contra o dique de abrigo. Este traballo, como o anterior, é de cara ao público, aínda que é un pouco "especial". Penso que todos os que ledes isto de seguro que nalgunha ocasión traballástedes detrás dunha barra. Pois agora eu tamén.

Cada mañá érgome, collo o coche, e alónxome da ría para dirixirme, mar adentro, cara o océano que tamén baña as costas dos atardeceres de Long Island,N.Y Cando chego, despois de mexar, comeza a rutina de poñer cafés, infusións, chupitos de Ballantines, caña de herbas, licores cafés, Jack Daniels e demais botellería á fauna que transita esas mañás. Teño que contar que non me gusta falar da vida dos demais, pero é inebitable para contar a miña propia.

Teño clientes habituais do máis diverso. Un co que máis converso é un ex-heroinómano do norte de España que pasea de mañá e de tarde escoita vellos discos dos Suaves mentras recorda aquel pracer intenso do cabalo no seu corpo, non sen certa nostalxia. É un bó tipo, pero triste... moito.

Sempre mira no xornal que tempo fará mañá para saber se pode ir pasear. É a súa vida, a súa rutina. Deixeille un par de filmes para que non se aburra nas tardes na casa, pero só pode ver a televisión media hora seguida; a metadona acaba coa súa vista.

Outro dos que me visita a diario e toma dous cafés sós con unhas gotas de whisky, é un portador do virús do sida, ex-toxicómano tamén, e cun corazón que non lle cabe no peito. A súa maior ilusión é que lle baixe unha foto de Janis Joplin "do internete" para colgala na parede da súa casa, á beira dos centos de cadros que pinta nas intensas tardes de temporais e néboa que asobaian a pequena vila. Tamén é un bó tipo. O outro día contoume que nun concerto dos Rollins Stones, meteuse un chute nos lavabos mentras Jagger cantaba "Simpathy for the Devil". "Foi o mellor chute da miña vida", comentoume. Agora sae todas as mañás a pasear pola vila coa súa cadela mentras lle baixo a discografía completa dos Doors. Ten bó gusto músical, por iso tamén me cae ben.

Ademais deses dous, teño outro tipo de clientela: vellos mariñeiros retirados que me contan mil batallas perdidas contra o mar cando navegaban na mercante ou ían á Praia Nova a pescar os luns para retornar o sábado e gastar a paga en alcol e putas. Pásoo ben, naturalmente.

Non sei, hai máis claro... pero tamén hai máis días para escribir.

Chin-Chin...

Vémonos nos bares, sempre.

Guía da Ausencia

2007-12-04T13:30:00.000Z

Se son sincero, nestes meses de ausencia houbo de todo:

Houbo algunhas boas películas e moitas malas. Houbo un cambio de traballo. Houbo unha novela rexeitada (e van tres). Houbo pouca chuvia. Houbo algún sábado interesante. Houbo visitas de bos amigos. Houbo boa marihuana chegada do sur. Houbo un aborto triste. Houbo un novo disco de Springsteen. Houbo unha depresión. Houbo unhas novas cordas para a guitarra. Houbo caldo para comer. Houbo sol. Houbo unha boa novela lida e dezasete malas. Houbo oitenta kilómetros ao día. Houbo visitas ao banco... ao médico... ao inem. Houbo unha incomunicación familiar. Houbo problemas. Houbo sexo. Houbo Grindhouse. Houbo durmir vestido e houbo non durmir. Houbo xente nova na miña vida. Houbo un cambio de estación. Houbo días de cine. Houbo odio. Houbo "¿Por qué no te callas?. Houbo días moi malos. Houbo unha nova cazadora. Houbo unha pelexa de bar. Houbo tres resacas graves. Houbo regalos. Houbo ouveos. Houbo e non houbo.

En definitiva, e o máis importante, é que houbo unha persona ao meu lado durante todo este tempo. E iso, para min, é máis que suficiente.

From Hell Returns

2007-12-01T14:28:00.000Z

Despois de todos estes meses desaparecido, como aquel mal actor na selva vietnamita, recupero pouco a pouco a ilusión de achegarme a esta enorme fiestra.

Non estou feliz; aínda falta moita xente que desexaría ver morta, pero boto de menos ler as vosas cousas e compartirmos todo un mundo de estupideces e maneiras de perder o tempo.

Agardo que todo fora ben nestas semanas.

Poreime ao día axiña

Saúde e República (máis que nunca)

2007-08-04T17:54:00.000Z

PECHADO POR DERRIBO

(TEMPORALMENTE)

P.D Vémonos nos bares

Plan de Luns Noite

2007-05-21T18:12:00.000Z

Unha boa cena, un cigarro, un sofá, apagar as luces... e a desfrutar

Dor

2007-05-19T08:22:00.000Z

Esperto as oito e media da mañá. Mexo. Dóeme a espalda. Debería ir ao médico... levo tres días con esta dor. Non teño seguridade social nin cartos para un privado. Fago o almorzo. Tomo o café mirando a televisión. Estúpidos seudoxornalistas discuten porque ao parecer, o "atontao" do PSOE de Madrid fíxolle unha pregunta persoal ao "paiaso" do PP de Madrid. Problemas entre madrileños, penso. Saio da casa. Fai un día fermoso. Fago recados, tomo outro café, e bótolle unha ollada aos xornais nunha cafetería chea de mulleres desocupadas que discrepan sobre temas banais para min, pero que para elas teñen que ser o máis. Na prensa falan de moitas estupideces e tamén de que os putos xudios mataron a cinco palestinos máis. Como se lle importase ao mundo. Tamém un estadounidense meteu ao seu bebé de dous meses no microondas porque estaba estresado. Sen palabras. Pago o café e vou ao supermercado. Cóbranme un euro por unha leituga que cando chego a casa teño que tirar pois non se pode comer. Cágome en Froiz e na súa puta nai. Poño un disco novo: Vanexxa... canta fatal, pero ten letras interesantes e está boa. Fago a limpeza e preparo a comida. Recibo unha chamada de Casatlantica. Contame cousas e despois colga. Botolle unha ollada ao telexornal mentras como. Máis novas absurdas e incribles, ademais dos espazos electorais. Esta cita coa democracia vai ser complicada. ¿PP, Psoe, Bng, Independientes? Teño claro que nestas eleccións vou votar por ela. ¿Será voto nulo? Seguro. Remato de comer. Miro os deportes totalmente desganado mentras fumo un Vantage. Achégome á fiestra. No monte que teño enfronte da casa observo a un burro. Dubido... pero é un burro. Está comendo herba entre os restos dos incendios do verán pasado. Este ano máis. Cuspo á rúa e doulle ao meu coche. Non se nota nadiña... está cheo de merda e ten a correa fodida. Sento no sofá e fago zapping durante media hora sen determe en nada concreto. No satélite botan un documental sobre as novas tecnoloxias. Din que os móbiles, os portátiles e os GPs son aparatos que deixan pegadas por todo o mundo e asi pódennos ter ben controlados. Vaia novidade. Apago o televisor e penso que estará a facer Edward Norton nestes intres. Saio da casa, monto no coche e poño música. Vou tomar un café. A cafetería está chea de idiotas que toman refrescos e falan axitando as mans como se fose a fin do mundo. Obsérvoos. Obsérvanme. Créome superior... seino. Sempre tiven ese puto defecto. Leo o suplemento cultural do Mundo. Estrean Zodiac. Ten boa pinta. Seven e The Fight Club son dúas películas enormes. Decido baixala do emule. En Hollywood non recibiran os meus cartos. Saio da cafetería e métome no coche. Poño música. Dou voltas pola vila. Penso en atropelar a alguén. Durmiría no cuartel da vila do lado. Sería algo novo e diferente. Collo o portatil e escribo esta nova estupidez mentras escoito música. Penso no bebé do microondas. Entranme as gañas de matar. Remato. Doeme a espalda. Moito. Vou fumar un cigarro. Non é un antibiótico pero tamén calma. A min polo menos...

Dr. From Hell

2007-05-15T15:32:00.000Z

Xa sei, está de moda e a todo o mundo lle gusta. Pero é certo, realmente pásoo moi ben coas barbaridades deste doutor. Supoño que se fose o seu paciente íamos a rematar moi mal... pero non é o caso.
Penso que é gracias a esta serie que os bordes, os malencarados, os rompepelotas, etc... están de moda. A min non me funcionou nunca. Sempre fun así e levei labazadas por parte dos meus pais, dos profesores, das rapazas que me gustaban e incluso dun cura (maldito fillo de puta). Non sei, supoño que estas cousas tan só funcionan se saen na televisión. Na vida real dende logo non. Eu todas as mañás son o doutor House e non levo máis que olladas de reprimenda polo meu comportamento. O dito, tereime que grabar en vídeo e rirme de min mesmo. Ou non

P.D A fín do mundo está máis preto... e xa era hora: http://actualidad.terra.es/ciencia/articulo/avistada_impresionante_bola_fuego_centro_1567363.htm

A Morte do Espíritu

2007-05-13T09:45:00.000Z

Hai uns días, Bandini achegouse a Vilainferno. Foi un día agradable. Cada vez que ven por este recuncho, segundo fogar de madrileños e fillos de puta, sempre botamos unhas risas, comemos pizza e falamos do divino e do humano. Despois de comer, nun céntrico café e diante dunha taza de té, pregunteille se cría que era posible vivir fora do Sistema nos días que corren. A súa resposta foi directa e demoledora: "Non". Foi rotundo, pero sincero. E o que é peor... tiña razón.
Eu levaba (e levo) varios meses coa estúpida idea na cabeza de procurar vivir fora do Sistema. É complicado; refírome a non ter unha conta nun banco, non votar, non ter número da seguridade social, non ter un seguro de vida, de coche, nin de fogar; non facer a declaración da renda, non ter unha nómina, non ter un contrato de aluger, non mercar en centros comerciais, non pagar autónomos, non estar empadroado... e cen mil cousas máis. ¿Quén de vos non ten algo disto? Xa sei, é casi obrigatorio, ¿non? Pero, ¿é necesario? Iso xa non o sei. Evidentemente encantaríame poder vivir fora do Sistema. Este Sistema que che obriga a ter que falar con xente que non queres falar; cubrir papeis que non queres cubrir; pagar cousas que nunca che faran falla. ¿Cómo se pode vivir fora do Sistema? É sinxelo: Morrendo. Os meus antepasados xa non están neste Sistema. Teñen sorte... pagaron un prezo moi alto, pero son afortunados, pois nunca máis terán que falar cun director dun banco ou outro imbécil semellante.
É por todo isto que hoxe recordo a Billy e a Wyatt percorrendo as estradas coas Harleys e teñolles envenxa. Xa sei que tan só era unha película... ¿e qué? Xa sei que en realidade todos vivimos nun Sistema e se saes, ou estás morto ou es un vagabundo... perdón, sin teito, que é como hai que dicilo agora. Cágome no Sistema... nos Sistemas... e en ti, que estás ahí sentado nese despacho de caoba, agardando para incluir un nome máis á lista de escravos.

Si, en ti.... e en vós.

E dín que Cuba é unha dictadura.... ¡Ja! Como dicía ese gran escritor: "A única diferencia entre unha dictadura e unha democracia consiste en que na democracia podes votar antes de obedecer as ordes"

Pois iso.

Proust and I

2007-05-10T15:09:00.000Z

Non me podía negar a estes cuestionarios tan "divertidos" e que non serven para nada máis que para pasar o tempo...
Ahí vou:

El principal rasgo de mi carácter:
Soñar todo o santo día
La cualidad que prefiero en un hombre:
A honradez e a seguridade nun mesmo. Que saiba dicir as cousas coa verdade por diante.
La cualidad que prefiero en una mujer:
O mesmo que dos homes.
Lo que más aprecio en mis amigos:
Que me fagan rir e que paguen as copas
Mi principal defecto:
afógome nun chupito de vodka
Mi ocupación preferida:
rañar as bolas
Mi sueño de dicha:
Acabar coa monarquía, a igrexa católica e os fillos de puta que governan este planeta.
Cuál sería mi mayor desgracia?
Non ter deixado pegada neste mundo...
Qué querría ser?
Maior
Dónde desearía vivir?
En Maine, na casa do lado á de Stephen King.
El color que prefiero:
O que non existe aínda.
La flor que prefiero:
O cardo borriquero
El pájaro que prefiero:
O paxaro espino
Mis autores preferidos en prosa:
Charles Bukowski, J.D Salinger, Raymond Carver, Antonio Álamo, Javier Saavedra, Jack Kerouac, Mendez Ferrín, Stephen King, Raymond Chandler, e un longo ecétera
Mis poetas preferidos:
Agustín Goytisolo, Lorca, Carver, Allen Ginsberg, Méndez Ferrín e moitos dos meus amigos.
Mis héroes de ficción:
George W. Bush, os zombies
Mis heroínas de ficción:
Laura Bush e as "mamá chicho"
Mis compositores preferidos:
Marlon Brando tocando o tambor borracho.
Mis pintores predilectos:
Hopper, Pollock... e calquera que sexa capaz de plasmar os seus soños no lienzo.
Mis héroes de la vida real:
Os que se erguen as oito da mañá e soportan aos seus xefes fillos de puta, para poder levar algo de felicidade a súa casa.
Mis heroínas históricas:
As prostitutas que non desfrutan co sexo
Mis nombres favoritos:
Kal - El y Jor - El
Qué detesto más que nada?
As inxustizas, os centros comerciais, as igrexas, os supermercados, a música disco, a monarquía, os estúpidos, os intransixentes, os bancos, o Real Madrid... ecétera.
Qué caracteres históricos desprecio más?
a roda ( o invento, non o grupo)
Qué hecho militar admiro más?
Ningún feito militar merece ser admirado.
Qué reforma admiro más?
a chegada da minisaia
Qué don natural querría tener?
27 cm
Cómo me gustaría morir?
empalmado no despacho oval da Casa Branca
Estado presente de mi espíritu:
deprimido
Hechos que me inspiran más indulgencia:
Calquera equivocación leve, tanto no amor como na guerra (diaria)
Mi lema:
"Mañá será un gran día... ¡e unha puta merda!"

Ben, despois desta sarta de estupideces, gustaríame que pasaran polo aro, os seguintes blogueiros: cenicientaproletaria, avogado do diaño, Follas en branco e Casatlántica. Se queren claro; se non queren pasar, saben que me deben un copa de barceló...
saúde

NO COMMENTS

2007-05-09T16:38:00.000Z

UN..

DOUS...

¡BOOM!

Non é a marabilla da Semana

2007-05-03T17:17:00.000Z

Estaba pensando estes días, en retomar a sección machista e moi visitada á cal chamaba: "Marabilla da Semana". Pensei en que estaría ben poñer a Scarlett Johansson... por moitas razóns. A primeira é evidente se mirades a foto. Outra razón pode ser que verdadeiramente esta muller non actua nada mal e o setenta por cento dos seus filmes son máis que interesantes. Por se estas dúas razóns non fosen dabondo, agora resulta que Scarlett vai quitar un disco... pero non un disco calquera na liña de Hilary Duff ou as demais actrices-parvas-cantantes; A boa de Scarlett vai sacar un disco onde versiona temas de Tom Waits: "Scarlett sings Tom Waits". Se algunha vez vistedes unha peli dela en versión orixinal e escoitástedes a súa voz, comprenderedes que é perfecta para versionar ao californiano.
Asi, e por todo isto, decidín non retomar a sección Marabilla da Semana por agora, pois vai ser moi dificil poder superala en sucesivas edicións.

Todo queda así... non é a marabilla da semana... é máis.

¡¡viva Scarlett!!

The Getaway

2007-04-27T09:31:00.000Z

Dende hai uns días ando cunha estúpida idea (das miñas) na cabeza. Non sei a que é debido, pero tampouco lle dou máis importancia. A cousa é que teño gañas de coller o coche, meter a bolsa do exercito que herdei do meu pai no maletero, e facer quilómetros. Non sería unha idea fora do normal se non fose porque, máis que unha viaxe, o que busco con iso, é unha fuxida. Iso: unha fuxida. Gustaríame rematar os quilómetros nun sitio pequeno; nun lugar como o Hill Valley de Back to the Future, atrapado nos anos cincuenta. Convertiríame nun tipo como o Tom Stall da novela gráfica de John Wagner, un tipo cun pasado que é capaz de establecerse nunha nova comunidade que non é a súa, cun enorme segredo ás costas. Así sería. Montaría unha típica cafetería americana, chamada Soul Kitchen, onde serviríamos café coa comida e todos os clientes levarian botas campeiras e traballarían na fábrica das aforas.
Nas calurosas noites de verán, sentaríame no porche da miña casa e lembraría a miña terra, separados por un inmenso océano e anos de soidade. Sería como o típico perdedor das cancións de Bruce Springsteen, cun Pontiac no garaxe e todos os seus soños no cubo do lixo. Exactamente asi... nunha fuxida.

Preguntarédesvos como se pode chegar en coche a un lugar así, ¿non? Como se nota que non tendes estúpidas ideas na cabeza...

Muxía - Exterior - Tarde

2007-04-25T17:40:00.000Z

Hoxe estiven en Muxía, á beira do mar; levei a cámara, un paquete de Vantage e os Explosions in the Sky soando no casette do coche. Falando do coche, teño a dirección fodida. Cando movo o volante, tarda uns segundos en mover as rodas. É o que ten ter un coche de dezaseis anos. Aínda así cheguei de volta á casa enteiro. É o que ten non ter medo a un coche de dezaseis anos que se cae a anacos.

Para os que non teñades o mar preto, aquí deixo dous retazos de esperanza con olor a salitre e algazo.

Historias de Baño

2007-04-22T09:50:00.000Z

Esta é a vista que teño dende o cuarto de baño da miña casa. Esa é a miña roupa, a miña antena do satélite, a miña persiana esnaquizada polo vento e o tempo...

Moitos mediodías, achégome ata a fiestra, na hora máis plena do día, xusto cando o sol está no alto facendo que os animais sexan moito máis sociables. Poño case sempre a Mr. Waits no cd e deixo que a súa voz retumbe na frialdade das lousas grisáceas. Séntome na fiestra, á beira da fotografía que teño colgada enriba da taza, onde sorrío enriba da tumba de Jim Morrison en París. A esa fotografía, chámolle cariñosamente: "menos quince", pois cando foi quitada, tiña quince quilos menos, quince anos menos, quince graos de inocencia menos, etc...

O sol continúa o seu ascenso e Waits canta agora Jayne's Blue Wish. Síntome como James Stewart en Rear Window, con menos clase pero con moita máis flexibilidade. Móvome e sempre observo as fiestras pechadas dos meus veciños, así que non me queda máis remedio que inventarme as súas historias. O outro día, sen ir máis lonxe, a través dunha das fiestras, observei a unha muller, duns cuarenta ou cincuenta anos, xusto no apartamento de enfronte. Era unha muller morena, cuns fermosos ollos escuros e o cabelo recollido nun moño. Vestía unha camisa branca aberta ata os peitos e camiñaba despistada, polo que semellaba ser un cuarto de estar. Ía dun lado ao outro e de vez en cando paraba na fiestra e observaba o exterior. Despois, volvía a súa rutina de dar voltas polo cuarto ante a miña mirada e o Danny Says de Waits.

Acendín un cigarro e expulsei o fume que se elevou e se perdeu na atmósfera.

Despois de dez minutos, cando soaba Down there by the train e lembraba os meus anos de estudante de grego, a muller asomouse de novo á fiestra e pegou un berro. Observeina detidamente. Ela a min tamén. Nunca viramos os nosos rostros diante.

-¿Ese que canta é Tom Waits? - preguntoume.

-¿Perdón...?

-A música que soa... ¿É Tom Waits? - tiña unha voz grave e profunda que chegaba ata a miña fiestra amplificada por mil.

-Si, o mesmo. ¿Gústalle?

-Non. Nada...- quedou pensativa un anaco -... pero houbo un tempo en que estabamos moi unidos.

Non entendín a que se refería.

-¿Quenes estaban unidos?

-Tommy e eu - contestou. - Hai moitos anos vivín na súa casa...

-Seguro... -contesteille mofándome mentras acendía outro cigarro.

-Pensa o que queiras, pero é certo. Hai moitos anos vivía en California; coñecín a tom a través dun amigo común; naquela época Tommy estaba preparando a rodaxe do Drácula de Coppola...

-Non me foda! - berreille.

-É certo, rapaz...

Os dous quedamos en silencio. Eu co meu cigarro prendido no aire e ela coa mirada perdida como se estivera lembrando aquela época da súa vida.

Sabía que iso que me estaba a contar non era certo, pero dábame igual; era a primeria comunicación que tiña cun veciño dende había moito tempo. Estívome contando historias (inventadas) de Tom e ela polas rúas de L.A e de como argallaba novos instrumentos no baño da súa casa. Fixéronme gracia certamente.

-Ben, teño que marchar a traballar - expliqueille xa preto das catro.

-Moi ben...

- ¿Vostede que vai facer? - pregunteille

-Nada, quedar aquí...

Non dixen nada despedínme e comecei a pechar a fiestra.

-Escoita rapaz - berroume. - Se queres... mañá podo contarche o ano que pasei vivindo no edificio Dakota con John e Yoko...

Sorrín e asentín.

-Mañá a mesma hora -dixenlle antes de pechar de todo a fiestra.

Tom Waits rematou os últimos versos de Goodnight Irene e saín do baño, para voltar de novo a mísera realidade.

o que me aburro...

2007-04-19T10:49:00.000Z

Non sei se é debido ao aburrimento ou que a calor comeza a quentarme o cerebro, pero deume por argallar unha exposición de poemas e fotografías para o mes de maio. Os que andedes por esta terra perdida, podedes achegarvos ata o Café Rodin e alí atoparedes entre o ron e o vodka esta estrana exposición de título Road Movie, composta de seis poemas e seis fotografías sobre a viaxe a terras estranas e profundas que teño incrustada na mente.

Pois iso...

Saúde

Unha tempada no inferno

2007-03-10T18:44:00.000Z

Teño que recoñecelo: estiven morto. Sinto non ter avisado, pero é o que hai. Recibín chamadas de amigos e incluso de inimigos, pero non contestei a ningunha; é o que ten estar morto. Pensei seriamente en pechar o blog por defunción, pero dábame mágoa facelo despois dun ano e pico, asi que, facendo un esforzo sobrehumano, volvo a colgar algo por moito que lle pese aos meus novos amigos (os da foto)
¿Qué conte algo deste lugar? ¡Buff! non sei que dicir; penso que todos vos estivestedes algunha vez neste sitio, ¿non? Penso que si; cando baixades á rúa e ides ao banco, ou saídes un sábado rodeados de putos adolescentes. ¿Sabedes de que falo? Cando os meus novos amigos me din que son raros, non teño máis remedio que dicirlles: ¿raros? ¿por qué... por estar mortos? ¡Qué estupidez! Sodes exactamente igual que os vivos... a única diferencia é que cheirades peor... e iso tan só nalgúns casos.
Pois así están as cousas. ¿Cánto tempo vou estar aquí? ¡Eu qué carallo sei! Supoño que moito... polo menos ata que a estupidez deixe de flotar na terra dos vivos.
Algún día veremonos, non o dubidedes. Mentras tanto intentarei postear de vez en cando,pero debo admitir que me costa moito... sobre todo porque o adsl na terra dos mortos e unha merda.
saúde a todos e todas

Balas e Carvers

2007-01-25T18:43:00.000Z

Hoxe chamoume un bó amigo contándome que imaxinou o ben que lle quedaría á cabeza do seu xefe unha bala atravesada. É certo, penso que deberíamos andar armados como nas pradeiras de Montana. Non sei se é que chegou o inverno ou que tiven que ir ao banco de mañá cedo, pero tiven unhas irremediables gañas de ver os sesos do banqueiro empotrados na parede. Cousas que se me pasan pola cabeza... neste caso pola súa cabeza.

Copas e balas

Odiando
no
frío
da
noite

P.D. Se vós aburrides moito, disparade ao ceo, ou lede a Raymond Carver, posiblemente un dos tipos máis sinceros que pasou por este maldito planeta.

Xaneiro e todo o que ven despois

2007-01-11T16:53:00.000Z

Estiven ocupado. Estiven deprimido. Estiven de festa. Estiven a disgusto. Estiven recitando. Estiven emborrachándome. Estiven fumando. Estiven enterrando. Estiven e non estiven.
Agora, case parafraseando aquel disco dos Counting Crows, chega Xaneiro e todo o que ven despois. Non teño expectativas. Non teño ilusións. Non teño cartos. Non teño medo. Non teño fame. Non teño amigos (preto). Non teño. Non teño e non che teño. Botareiche en falta cada día, cada hora, cada minuto, cada segundo que pase dende aquí ata a fin.
Saúde, república, morte aos fillos de puta, escopetas á rúa, zombies aos centros comerciais, sangue á Casa Branca e feliz ano a todos.

Recomendación Cinematográfica

2006-12-16T09:58:00.000Z

Se vos gustan as novelas de Raymond Chandler ou de Dashiell Hammett; Se desfrutástedes con "Pulp" de Charles Bukowski; Se o voso é ver na pantalla a Humphrey Bogart e Lauren Bacall atormentados e dubidando o un do outro...
Se vos vai todo iso, pois esta é a vosa película.
Unha historia propia do cine negro da época dourada de Hollywood, pero trasladada á época actual, nun instituto de calquera vila californiana á beira do mar e con personaxes a cada cal máis estrano.
Non o dubidedes. Unha banda sonora impresionante, uns diálogos ben traballados e unha historia orixinal.
Un vaso de whisky malo, un cigarro puro e os cinco sentidos alerta... desfrutaredes.

Parabens!!

2006-12-12T09:48:00.000Z

Iso, parabens, noraboa, felicitacións... etc. É o que temos que facer todos: felicitarnos. Dende o Domingo 10 de Nadal de 2006 hai un fillo de puta menos neste planeta azul na sua maior parte. Boa Viaxe Pinochito

Na Cama de Murphy

2006-12-05T15:48:00.000Z

Moito se ten falado sobre a verdadeira orixe da famosa Lei de Murphy, esa que dí: "Se algo ten que sair mal, sairá mal".

Resulta que o tipo que dixo esa frase, era Edward A. Murphy, un inxeñero que traballaba na base Edwards da USAF nun proxecto chamado MX981. O xefe do proxecto, que tiña unha lista de "leis cachondas" foi o que incluiu a coñecida frase de Murphy na súa particular lista. E foi a partir de aí, onde na Murphyoloxía se recollen teorías, frases, paradoxas e demais chorradas, que aínda que certas, non deixan de facernos pensar que vivimos nun mundo terriblemente fodido.

Hoxe teño que darlle a razón a Murphy e a súa frase: "Se algo ten que sair mal, sairá mal"

Hoxe é un deses días... un deses días que dende que te ergues cedo pola mañá, todo sae mal... terriblemente mal; e é máis, penso que aínda poden sair as cousas moito peor. Ou iso é o que dí o primeiro colario da primeira lei de Chisholm: "Cando pareza que xa nada podo ir peor, empeorará". Un puto xenio o tal Chisholm...

Pero aínda que isto xa soe mal por si só, aínda pode ser peor, como demostra A Extensión de Gattuso sobre a Ley de Murphy que dí: "Nada é tan malo nunca para que non poda ser peor".

É así... todo pode ir a peor.

Se hoxe penso (e si que o penso) que realmente é un día horrible será pola serie de acontecementos, malas novas, xente estúpida, raios, tronos e problemas que xurdiron dende que abandoei a miña bendita cama ás nove da mañá. Sería bó incluir na Murphyoloxía unha frase nova de colleita propia: "Dende que saes da cama sabes que todo vai a ir a peor. É inevitable". Podería escribirlle un correo ao tal Murphy se seguise vivo e mandarlle a miña frase. Aínda que por outra parte non teño gañas de incrementar unha verdade universal simple e directa: Todo Sae Sempre Mal.

Á merda...

Quédome de todos os xeitos, como última reflexión, coa Observación de Kierkegard que dí: "A vida tan só se comprende mirando cara atrás, pero tense que vivir cara adiante".

Ou non...

Brindis

2006-12-04T10:28:00.000Z

Semella un soño... pero non o é. Todo o contrario. É certo. Con sorte, hoxe ou mañá, este porco cabrón fillo dunha puta da fotografía abandonará este maldito planeta. Dun ataque ao corazón segundo din. É unha mágoa... debería morrer de algo moito máis doloroso: Deberian chimpalo dun avión en pleno voo... ou deberían meterlle Polonio (hoxe en día moi de moda) para que morrera lentamente.
Ocórrenseme moitas maneiras nas que este cabrón debería morrer, pero deberían poder decidilas os familiares e amigos dos milleiros de homes e mulleres que Mr. Pinochet torturou ata a morte.
Se algún médico ou enfermeira que traballe no hospital onde está ese porco, recoméndolle que vexa un film titulado Saw onde hai un par de torturas dolorosas e incribles que lle podian aplicar ao case defunto, se non da morrido.
É unha idea.

Cando chegue o día, encherei unha copa, porei a canción dos Enemigos... e a brindar.

Muse (Unintendend)

2006-11-28T09:55:00.000Z

FELIZ CUMPREANOS

2006-11-24T16:37:00.000Z

Ainda que non é hoxe (é mañá sábado) e tendo en conta que non podo achegarme ata Compostela para felicitarche en persoa, non se me ocorre mellor maneira de acordarme de ti que enviarche este relato que sei que disfrutarás. Sen máis, feliz cumpleanos Javi ... e a ser feliz.

VIENTO CÁLIDO DE AGOSTO

El último tren pasó silbando por mi ventana y me despertó. Encendí la radio y el tipo de las noticias dijo que eran las dos y cinco minutos. Me levanté de la cama y meé. Eché una meada larga y amarilla. Despues, cambié la emisora de la radio mientras me vestía. Me puse los calzoncillos, los calcetines, el pantalón y la camisa al ritmo de Nat King Cole.
Miré por la ventana; una pareja paseaba cogida de la mano bajo las vías del tren. Sonreí.
Me lavé los dientes y despues abrí el frigorífico. Estaba casi vacío; solo tenía una botella de zumo de naranja, una manzana y un pescado ya podrido que me había regalado el tipo del cuarto contiguo. Nunca supe cocinar pescado; en realidad, nunca supe cocinar nada. Cogí el zumo de naranja y lo mezclé en un vaso con vodka. Me senté en la ventana mientras bebía y encendí un cigarro. La vía del tren estaba desierta y los periódicos del día volaban por toda la calle. La página de sucesos planeó cerca de mi ventana y luego cayó en picado a la calle.
Decidí que debía relacionarme con la gente. No quería morir solo en esta maldita habitación de pensión. Si ese era mi destino, lo aceptaba, pero no solo. Nadie debería morir solo, excepto los hijos de puta.
Cogí mi chaqueta del ejército y una libreta de notas y salí del cuarto.
En la calle, el viento caliente de agosto me dio de lleno en la cara. Me gustaban las noches cálidas, pero odiaba el verano.
Baje por la calle hasta la avenida y enfilé hacia el bar que había tres manzanas más abajo; siempre estaba abierto.

Al entrar en el local, noté el aire acondicionado. No valía de nada, yo ya estaba sudado y pringoso. Revolví en mi bolsillo y encontré un billete de diez arrugado. Me senté en la barra.
El dueño, un tipo serio y enorme, me sirvió un vaso de whisky sin que yo le pidiera nada.
—Whisky de agosto —me dijo.
—Fabuloso —le contesté sin querer decir eso.
Bebí de un sorbo el whisky y le pedí otro trago.
Observé el local detenidamente como era costumbre en mí. En una de las mesas, dos putas bebían tequila con unos camioneros. Una de las putas le estaba tocando los huevos por debajo de la mesa al tipo más gordo. Sonreí.
Al otro lado de la barra, un tipo de sombrero bebía solo. Estaba bebiendo ron y fumando tabaco light.
Una chica salió del baño y se sentó a su lado.
—Vamonos anda —le dijo al tipo.
—No —sentenció el tipo sin mirarla
—¡Qué te jodan! —le gritó ella.
Se levantó, cogió su bolso y se acercó a mi lado.
Yo encendí un cigarro y me miré en el espejo que tenía enfrente de mí. Observé que estaba mal afeitado y que tenía la chaqueta rota en el hombro.
— ¿Y tú de qué cojones vas? —me preguntó la chica.
No la miré. Le dí un sorbo al whisky y pedí otros dos.
—Toma, bebe — ofreciéndole el vaso
—Ah, fabuloso.
Se sentó a mi lado y dejó el bolso encima de la barra. Pagué lo que llevaba consumido hasta el momento y el tipo enorme me devolvió tres con cincuenta.
—¿Me das uno de esos cigarrillos? —me preguntó ella.
Le ofrecí la cajetilla. Miré para el tipo del sombrero. Seguía allí sentado bebiendo ron y observando al infinito.
En ese momento entró en el local un tipo trajeado; un vendedor seguramente. Estaba muy borracho. Se acercó a la barra y se desplomó al suelo allí mismo. Todos seguimos a lo nuestro.
—Tengo una cama y un lavabo — le comenté a la chica.
—Eres un hombre afortunado —dijo sonriendo.
—Ya lo sé, cariño.
—Y,¿tienes nombre?
—Me llamo Lois —le dije. — Lois Morgado.
—Lois Morgado —repitió. — Bonito nombre. ¿Y dinero? ¿Tienes dinero?
—Claro —contesté señalando a los tres con cincuenta que había dejado el dueño del bar encima de la barra.
—Es suficiente para comprar algo de vino. ¡Vámonos! —ordenó.
Se levantó del taburete y yo la seguí. Observé por última vez al tipo del sombrero. Me miró y me saludó con la mano. Le hice un corte de mangas y salimos del local.
El viento cálido de agosto volvió a golpearme en la cara.
—Vamos, se donde hay una licorería. ¿Tienes coche? — me preguntó.
—No.
—Es lo mismo. Está cerca.
Comenzó a andar y yo la volví a seguir.
Tenía un buen culo. Debería de andar por los cuarenta y cinco pero aun se conservaba estupendamente. Pelo largo castaño, minifalda para lucir las piernas… tenía unas piernas magníficas.
—Tienes unas bonitas piernas — le dije mientras caminábamos en dirección opuesta a mi habitación.
—Si, dos. — contestó sin mirarme.
—Y ¿tienes nombre?
—No. — dijo secamente. —¡Ahí está la licorería! Dame los tres con cincuenta.
Se los dí y entró. Yo esperé fuera.
Encendí un cigarro y quité la libreta de notas del bolsillo de mi chaqueta. La abrí. Llevaba dos días con un poema a medias. Era una mierda, pero no me gustaba dejar ningún asunto a medias. Odiaba las cosas inacabadas. Lo leí. Me pareció malísimo. Arranqué la hoja y la tiré a la calle; en dos segundos comenzó a volar juntándose con los periódicos del día.
—¡Ya estamos listos! — dijo ella al salir del local. Traía en la mano una bolsa llena de cosas.
—¿Qué cojones traes ahí? —le pregunté.
—La cena — contestó.
Cogí la bolsa y la abrí: una botella de vino, otra de whisky, tabaco, caramelos de menta y patatas fritas.
—¿Y estas patatas fritas?
—Tengo hambre — contestó.
—Ya —le dije. —¿Y mi dinero te llegó para todo esto?
—Le hice una mamada al dependiente — me contestó quitándome la bolsa de la mano. La miré. Sonrió. — ¡Es broma! Tengo trabajo, ¿sabes? Soy camarera en un hotel.
Comencé a andar hacia mi habitación y ella me siguió.

Cuando abrí la puerta de mi cuarto, un olor nauseabundo lo inundó todo.
—Lo siento — le dije — se me murió el gato.
—Te creo
—Ya. Escucha, ponte cómoda mientras yo me deshago del gato.
Se sentó en el sofá que había al lado de la cama y comenzó a quitar las cosas de la bolsa.
Yo abrí el frigorífico y quité el pescado podrido.
—Vuelvo ahora — le dije abriendo la puerta de la habitación.
Salí y llamé a la puerta de al lado. Dos minutos despues la puerta se abrió.
—Ah, Lois… eres tu. ¿Qué ocurre?
—Te traigo el pescado de vuelta…
—Pero, ¿qué hora es?
—Las tres y media — informé a mi vecino.
—¿Y qué cojones le pasa al maldito pescado?
—No sé cocinarlo.
—Ya, bueno, trae —cogió el pescado. — Mañana lo cocinaré y te llevaré un trozo para que lo pruebes.
—Gracias. Mañana te veo.
—Bien —contestó.
—Por cierto — marchándome — creo que el pescado está muerto.
Cerró la puerta y yo regresé a mi habitación.
Aun olía bastante mal, pero en cuestión de horas sería otra cosa distinta. Abrí una ventana.
Ella ya estaba tumbada en la cama comiendo patatas fritas y bebiendo un vaso de vino.
—Has encontrado los vasos por lo que veo…
—Si. ¿Vives aquí? — preguntó.
Me senté en la butaca y me quité los zapatos.
—Por ahora si — le dije.
—¿Y a qué te dedicas?
—A nada especial… intento sobrevivir como puedo.
—¿Te gusta leer?
—¿Por qué lo preguntas?
—Todos esos libros de ahí — dijo señalando hacia la estantería de madera y ladrillos.
—No son mios — le contesté. — Son de la biblioteca municipal.
Ella dejó las patatas fritas a un lado y bebió un sorbo de vino. Yo también me serví un vaso y bebí.
—¡Está asqueroso! — le dije.
—Ya lo sé.
Bebí otro vaso más.
Ella se levantó la falda en la cama. Tenía unas piernas estupendas.
—¿Quién era ese tipo del bar? — le pregunté. Se dio la vuelta en la cama y me enseñó el culo.
—Mi padre…
—Ya…
—Es mi padre — repitió. —En serio, pero está enfadado conmigo.
Me dio igual. Le puse la mano en el culo. Tenía un culo duro y firme. Me tumbé a su lado y le cogí la cara. La besé. Un beso fresco y profundo entre dos personas borrachas. Ella me tocó el pecho y me miró fijamente.
—¿Por qué me invitaste a venir? — preguntó.
—¿Qué?...— sin entender bien la pregunta.
—Ya me oíste; ¿por qué querías traerme a tu habitación?
—No quiero morir solo.
—¿Te vas a morir?
—Algún día… seguramente.
Nos volvimos a besar. Ella sabía a fiesta, luces y mar.
La besé con fuerza y me alegré de que ese tren me hubiera despertado. Amé el viento cálido de agosto y por dos milésimas de segundo fui feliz.
Dejé de besarla y sonreí.
—¿Qué haces mañana? — le comenté.
—Nada especial
—Te invito a comer. ¿Te gusta el pescado?
—Claro
—¡Fabuloso! —dije queriendo decir eso exactamente.
Volví a besarla.
La habitación se iluminó.
Y yo.

It's raining... euros

2006-11-20T11:05:00.000Z

Cousas que ocorren.

Hai mesmamente un par de semanas en VilaInferno escoitábanse cousas como: "Deus non existe"..."Isto é unha maldición"... "Estamos malditos"... bla,bla e máis bla. O sábado pola noite, a casualidade e a primitiva deixaron 2.838.000 millóns de euros en Cée.

Entón de súpeto a cousa cambia e moito; xa comecei a escoitar pola rúa cousas como: "Deus existe"... "Isto é unha bendición"... "Somos afortunados"... bla, bla e máis bla.

A xente é estúpida. Abúrreme toda esa merda de que despois dunha desgracia chega unha bendición... Todas esas estupideces de que onde ocorre unha tradexia seguro que toca a lotería... e demais gilipolleces.

O que ocorre, é que o que aconteceu o sábado, desmonta a miña teoría de que non teñen nada que ver as tradexias e a fortuna. ¿Quén lle discute agora aos viciños de Vilainferno que aquí non vai tocar o Gordo de Nadal? De feito, hai semanas que non hai un só décimo do sorteo de Nadal en toda a vila. Xente de todos os puntos da xeografía achegouse ata aquí para mercar décimos e máis décimos de lotería. Como se esta vila estivera bendecida. Supoño que algún incluso foi restregar o seu décimo polo monte queimado ou polas praias onde aínda queda chapapote, ou polos rios que atravesan esta vila e que se desbordan cando chove moito, como se dun chepudo se tratase.

Cousas que ocorren.

Se en todos os lugares do mundo onde ocorren tradexias tivera que tocar a lotería, en sitios como Palestina, Sudán ou Colombia (por nomear algúns) tiñan que estar forrados.... se tivesen xogos de lotería, que descoñezo se teñen.

Non sei que pensar de todo isto. Que cada quen pense o que queira e actue en consecuencia.

Eu seguirei traballando (pois non fun eu o afortunado) e pensando que tal vez sería mellor que non navegasen máis Prestiges por estas costas, ou que ningún pirómano pasease polos montes ou que alguén con cabeza deseñara un bó plan urbanístico para esta vila. Deste xeito todos seríamos afortunados igualmente sen gastar un euro en loterías.

Help Me, Brother

2006-11-17T10:56:00.000Z

Dende sempre me gustaron os dramas carcelarios. As películas que teñen como escenario principal unha prisión producen en min unha sensación de familiaridade, como menos, inquietante. Hai filmes como "The Shawshank Redemption" ou "Escape from Alcatraz" que retratan dunha maneira espectacular o desexo de calquera preso: fugarse.

Este ano, poiden desfrutar dunha serie de televisión que retrata o mundo das fugas carcelarias dunha maneira trepidante. A serie en cuestión chámase Prison Break. Cada capítulo leva enriba uns guións dunha calidade excelente, pouco frecuente na televisión, que a traves de diferentes subtramas, vanse xuntando para texer unha formidable historia.

Todo aparentemente é moi sinxelo: Un condeado a morte polo asasinato do irmán da vicepresidenta dos EE.UU; o irmán que entra no carcere (atracando un banco) cun plan de fuga para el e o seu irmán; Un plan que, como se fose unha tela de araña, van texendo pouco a pouco, involucrando a outros presos que agochan cada un a sua historia personal interrelacionada co protagonista.

Teño que recoñecer que poucas series de televisión na vida captaron a miña atención dunha maneira tan descomunal. Pero é que esta serie a merece...

Para os que teñades unha vida social pobre e a televisión (e as boas historias) sexan un bó aliado no voso descenso aos infernos, non dubidedes en botarlle un vistazo a esta excelente historia de cárceres, dramas persoais, políticos corruptos, acción desmedida e personaxes ao límite.

Saberedes agradecermo.

Angels and Airwaves - The Adventure

2006-11-09T12:12:00.000Z

Virus e Riadas

2006-10-25T14:43:00.000Z

Despois de que hai unha semana un puñeteiro virus atacara o meu portatil e o deixara para o arrastre volvo a estar conectado co mundo e en perfecto funcionamento. E podo volver a colgar no meu blog, e o primeiro que se me ocorre, aínda que aburra o tema, e que xa levamos aquí en "The Hell" catro riadas máis coas dúas de onte.

Dicir que vai haber un pleno no Concello para cambiarlle o nome á vila por Vila de Aquapark... é un chiste moi malo; tan malo como os políticos que non fan nada para mellorar esta situación e perden o tempo con firmas de proxectos en vez de levalos a cabo. Un chiste tan malo como os alcaldes que dan licencias de obra para que se construa enriba de rios e tapen a sua saída cara ao mar. Tan malo como o que deseñou o recheo deste sitio pensando que así ía facer unha gran obra de inxeñería...
Hoxe chove... así que ao mellor mañán volvemos ter a piscina aberta en cada barrio e en pleno funcionamento para o desfrute do persoal.
Iso si, as axudas para os que temos que ter pechado o negocio non se ve por ningures...
Como dicía aquel: "Mexan por nós e dicimos que chove"... excepto aquí, que chove por nós e non dicimos absolutamente nada.

Visóns... eses enormes animais!!

2006-10-16T18:08:00.000Z

Agora que voltan estar de actualidade os coñecidos visóns debido a unha liberación masiva ocorrida esta fin de semana, non podo senón recordar unha pequena anécdota que me ocorreu hai un par de anos.
Viña eu conduncindo pola estrada que vai de Fisterra a Cée, cando pouco antes de chegar a Corcubión pasamos por diante dunha granxa e a persoa que me acompañaba no coche díxome: "Hai anos escaparon desa granxa centos de bisontes e fuxiron polo monte adiante". Eu, que non lle estivera facendo moito caso a sua conversa, presteille atención debido ao seu chocante comentario e díxenlle: ¿Cómo que se escaparon bisontes desa granxa? Aquí non hai bisontes. Ela respondiume: "Aquí hai bisontes porque eu os vin moitas veces". Eu díxenlle de novo: "Dame igual que ti os viras. Aquí non hai bisontes, porque os bisontes aparte de estar case extinguidos, non son desta zona... e máis, non son deste país nin son deste maldito continente". Respostoume: "Pois eu dígoche que aquí na Costa da Morte hai bisontes e xa está". Eu: "Podesme dicir o que queiras porque non che vou crer. Podesme dicir que vistes onte dez millóns de bisontes pasar por diante da tua casa e non cho creo... "
Estivemos un anaco en silencio. Ela con aire de autosuficiencia por saber que nesa granxa criaban bisontes, e eu con cara de alucinado por ter escoitado de boca dunha persoa de cincuenta anos que na Costa da Morte se criaban bisontes.
O resto da viaxe fomos en silencio. Cando chegamos ao noso destino, esta persoa comentoume: "Haber unha cousa... se dis que os bisontes están extinguidos... ¿de onde quitan as peles para todos os abrigos que colgan no Corte Ingles?
Foi aí cando me decatei, xuro que antes non me dera conta, que ao falar de bisontes, en realidade estábame falando de visóns. A risotada foi sonora e longa. Aínda é hoxe o día que me rio ao imaxinar a John Wayne nas pradeiras de Nebraska cazando co seu winchester a eses pequenos animais...

Domingo Triste de Calzada Street

2006-10-15T11:37:00.000Z

De Rapazas e Riadas

2006-10-11T15:00:00.000Z

Despois do tema das riadas, que pouco a pouco, vai pasando de moda, podo voltar á rutina neste infernal blog. Aínda que se queredes ver un video inédito (agardemos que sexa o último) podedes pinchar aquí.
Ben, para voltar á bendita rutina, nada mellor que unha recomendación cinematográfica para esta ponte que se achega e algún disfrutaredes e outros non o faremos.
O outro día aluguei (e imposible baixala da rede sen que apareza unha porno) este film da fotografía. Tiña poucas referencias sobre ela, pero o seu poster promocional xa me gustou.
A película en si, non é ningunha marabilla (vaia recomendación diredes) pero hai algo nese filme polo que vale a pena botarlle un ollo, e ese algo chámase Ellen Page
A súa interpretación e tan marabillosa e impresiontante (dezaoito anos cando rodou a película) que quita o hipo. Poucas veces na vida vin interpretacións tan sinceras, hipnoticas e potentes como estas, e iso que vin moitísimas películas na miña vida.
Como dixen antes, o filme en si non é gran cousa; ten un guión inxenioso e algunha boa secuencia, pero tirando ao final, pérdese e flouxea. Ainda así, é entretida de ver.
Iso si, os que non vos pasedes a recomendación polos mismísimos e vexades o filme, quedaredes encantados coa interpretación desa fermosa actriz.
Nada máis... unha boa ponte e as copas sempre en alto.

FromHell Music Video

2006-10-10T14:41:00.000Z


The Killers "Mr.Brighside"

Un Luns Diferente Parte III... e fin

2006-10-06T10:06:00.000Z

Xa para rematar co tema da riada (agardando que asi sexa, pois aquí hoxe chove da ostia) unha última reflexión.
Cando hai unha desgracia (do tipo que sexa: riadas, terremotos, incendios) hai xente que perde todas as posesións que ten; pero tamén é certo que hai outra xente que se beneficia (e moito) "gracias a esas desgracias". Dende o luns, en "The Hell" hai un desfile de grúas cargando coches cara os talleres; Empresas de limpeza privadas andan todo o día dun lado para o outro sen descanso. Outras empresas de montaxe de comercios, fan o seu agosto neste Outubro pasado por auga. Un sorriso no seu rostro lembranos que van pasar un Nadal moito máis agradable que o noso. Que así sexa.
Como na natureza, unha especie ten que ser sacrificada para que outra viva. Isto é o mesmo; nós somos os ñus e eles os cocodrilos.

Hoxe vin ao Presi Touriño paseando baixo a choiva por diante do bar onde adoito tomar café. Esta máis calvo que Dios... A televisión dende logo fai marabillas. A próxima vez deberían facerlle un plano cenital e veríades que cabeza máis despexada ten.
Non teño moi claro a que veu. Supoño que a prometer moito e quitar unhas boas fotos. A mercar votos a cambio de grandes axudas. Como dixen antes, nas desgracias hai sempre alguén que obtén beneficios. Este cocodrilo calvo non vai ser o que rompa a regra.

Fin da riada

Un Luns Diferente II parte

2006-10-04T10:52:00.000Z


Video Fotográfico da Riada Fotos: Juan de Lus Música: Tom Waits

Un Luns Diferente

2006-10-03T16:31:00.000Z

Onte tivemos unha tarde do máis "divertida",nesta vila onde vivo, chamada: "The Hell". Aqui case nunca pasa nada; pero en cuestión de dous meses padecemos tres das sete plagas bíblicas (agardo que non sexa por cagarme en cristo cen veces ao día). Primeiro foron os coñecidos incendios que sufriu toda galiza, e nesta vila multiplicados por dez. Despois, hai escasamente quince días, o furacán Gordon levouse entre outras moitas cousas, o tellado da miña casa. E onte... isto.

Comezou chover as dez da mañá e non parou ata as seis da tarde. Os expertos cifran a choiva en litros por metro cadrado. Eu digo que "choveu moito de dios". Dende o meu traballo comecei ver como o que era a estrada, en cuestión de vinte minutos, se convertía nunha fermosa rúa veneciana. A diferencia foi que en vez de góndolas flotando ao ritmo de Puccini, pois flotaban coches, contedores de lixo, casetas de obra, motocicletas, mochilas de nenos... e un longo ecétera de cousas. Eu nunca vira unha cousa desa magnitude. Pechei o negocio e saín á rúa. Estiven desprazándome entre auga e lodo durante horas, dun lado ao outro, botando unha man, tirándo fotos, falando cos coñecidos, observando os desperfectos... etc. Un luns diferente, iso si.
Chegada a noite xa non houbo moito que facer. Marchei para casa e mirei no telexornal o que hai unha hora padecéramos en directo. A televisión puxo unha distancia ficticia entre o terceiro onde vivo e a rúa.

Hoxe pola mañá, o sol reflectíase no lodo e iluminaba a catástrofe. Os reporteiros da televisión facían preguntas estúpidas aos veciños. Os bombeiros (que ironía) e protección civil intentaban arranxar os despefectos. Sacaban coches dos escapartes das tendas, achicaban a auga dos garaxes, das casas, dos negocios, limpaban o lodo das rúas...
Todo volta á normalidad pouco a pouco. Hai xente que perdeu todo o que tiña. Algunha desa xente dame moita pena. Outra non, non vou a negalo. Son un cabrón, aínda que non son un puto cabrón.
Agora é a hora de buscar culpables e pedir axudas económicas. ¿Culpables? Os incendios que devastaron os montes do redor e deixarono limpo e listo para que as fortes choivas arrastrasen todo ata a vila, que foi o que ocorreu. ¿As axudas económicas? Diso xa se ocuparan os de sempre...
O dito, un luns diferente, no que por unhas horas a natureza non entendeu de clases sociais e asi todos poidemos mollarnos xuntos baixo a mesma choiva.

En breve algunhas fotos.

Saúde e agua.

Muse - Starlight

2006-10-02T15:21:00.000Z


Que grandes son...

Domingo (ou cando a música perde o seu sentido)

2006-10-01T09:18:00.000Z

Hoxe erguínme moi cedo. É o único bó de non ter resaca. Metín uns vaqueros e unha camiseta. Fai calor. Aínda estou agardando pola chegada do inverno que este ano retrásase como un condenado. O mundo está tolo. Baixei a tomar un café. A xente miraba para a carreira de coches. Eu miraba para a xente. Todo eran miradas nese estúpido bar. Saín á rúa e os postos de verduras e froitas copaban todo o longo da rúa. Un fermoso espectáculo. Deberíamos incendiar os supermercados. Matar ás caixeiras, violalas e escupilas. Odios os supermercados... entre outras moitas cousas.
Cheguei ao traballo. Servinme outro café. O meu traballo é así. Tomar cafés e observar ao meu redor. Acendín a radio. Unha emisora musical. Odio as emisoras musicais. Non teñen perdón. A música que poñen debería estar censurada. ¡Á merda coas liberdades! Hai que comezar a censurar as estupideces. Censurar toda a basura que se fai no mundo. Censurar en busca da calidade artística.

Hoxe baixei un disco da rede. Ainda non saíu á venda. Non me sinto culpable en absoluto. Síntome culpable por moitas cousas: non reciclar, matar moscas,non saudar pola rúa... pero non me sinto culpable por baixar música da rede. Iso déixoo para os ricos.
Baixei un disco ao decatarme de que escoitando os meus discos, a música xa perdera o seu sentido. Ocorre de tanto escoitar algo. Supoño que non serei o único a quén lle ocorre. Escoitas algo tantas veces que xa non significa nada. Tan só é música soando sen sentido. Iso nunca pasa cos libros. Podo ler un libro trinta veces que sempre vai seguir significando algo na miña cabeza. Nas artes tamén hai clases.

O disco en cuestión é Sam's Town do grupo The Killers. Lín nalgún sitio, que The Killers é orixinario de Las Vegas, Nevada, EE.UU. Nunca escoiten un grupo desa cidade. Nunca imaxinei que nunha cidade onde hai un casino cada dous metros tamén se formasen grupos de música. O que me levou a pensar se en Las Vegas habería hospitais. Non sei por qué pensei esa chorrada, pero púxenme a investigar pola rede e en efecto si que hai hospitais. Hai catro hospitais: o Sunrise, o Mountain View, o Southern e o Sunrise para nenos. Nunca tería imaxinado que nunha cidade onde os soños se buscan nas máquinas tragaperras houbera catro hospitais. Cousas das sociedades capitalistas...

Ao que íamos... estou escoitando o disco. Gústame. Soa como unha mestura entre Elton John e Meat Loaf, pero postos de crack. Non me disgusta. Iría a un concerto seu se viñeran por aquí. Ou ao mellor non... non sei o que faría se me atopase na situación. Tal vez se fose un domingo quedara na cama con resaca sen poder erguerme como hoxe. Non o sei.

Agora tampouco sei que vou facer. Son as once e cuarenta e dous minutos da mañá e o sol bate nas rúas molladas e eu non teño resaca, nin ganas de facer nada especial máis que o que estou facendo.

O próximo domingo prometo que terei resaca... así non escribirei máis estupideces como esta.

Crazy People

2006-09-29T17:59:00.000Z

Xa imaxino os "mall center" de Iowa ateigados de tipos con bigote e botas camperas chorando á porta do cine.
Vexo aos texanos de pura cepa cagándose nos islamístas e na puta nai que os pariu na porta do cine.
Observo aos surfistas da costa oeste voltando do cine na súa wolksvagen mentras lanzan inclemencias contra o islam.
E finalmente, imaxino aos habitantes de Nova Iorque recuperando un sentimento vingantivo que pouco a pouco ían esquecendo.

As homenaxes son moi fermosas, sempre e cando non sexan tan só iso. Un desfile de saloucos e choros sin sentido para alimentar á vinganza
O odio alimenta máis odio, é certo, pero a paz pode chegar a incrementa máis paz...

The Catcher in the School

2006-09-28T09:33:00.000Z

Despois de ler esta noticia: http://www.lavozdegalicia.es/inicio/noticia.jsp?CAT=126&TEXTO=100000106466
Non podo facer máis que recordar este filme (algo pretencioso) pero sincero que cuestionaba o acceso ás armas da poboación civil en U.S.A.
Este filme non pasará de moda, pois desgraciadamente sempre está de actualidade.

P.D Saúde Charlton Heston...

Sometime & Somewhere

2006-09-20T14:40:00.000Z

Sempre odiei traballar na hostelería, pero dado que os pubs cada vez son de peor gusto, non tiven máis remedio que inventarme un.
Este é o cartel de presentación: O careto de Frankie diante. A cidade iluminada ao fondo. E de nome, o alter ego do magnífico escritor. Listo.
Estades invitados. Aínda non teño dirección, nin bebidas... pero por algún sitio había que comezar.

Sorry for the Mess

2006-09-16T18:38:00.000Z

Día: Sábado Tarde
Música: Radiohead "Fake Plastic Trees"
Película: Last Days por Gus Van Sant
Libro: Paradoxia por Lydia Lunch

Putos Chalados

2006-09-11T15:57:00.000Z

Sempre pensei que a cada ano que pasaba o mundo volvíase moito máis tolo. De todos os xeitos, non sei que carallo se lle pasa a xente pola cabeza para facer estas cousas. O aburrimento e o crack non son bos aliados...

putos chalados

ala, vou tomar un café...

2006-09-05T09:12:00.000Z

2006-09-03T11:24:00.000Z

The New World

2006-09-01T10:37:00.000Z

Terrence Malick sempre me recordou a Salinger: Non hai moitas fotografías del; non concede entrevistas; leva feito catro filmes en cuarenta anos... etc.
Os seus filmes sempre me gustaron. Tranten do que trate non deixan de ser poemas de tres horas que che levan a diferentes estados corporais. Nesta ocasión, a un novo mundo, a América do século XVII da man de John Smith e o seu amor con Pocahontas. Tranquilos, nada que ver coa Disney.
Para quen goste de cine en estado puro, cunha marabillosa fotografía e unha banda sonora espectacular que pase a ver The New World ou os demáis títulos de Malick que non son moitos:

Badlands (1973)
Days of Heaven (1978)
The Thin Red Line (1998)

ou a mencionada The New World (2005)

Senón, ide á praia que aínda fai sol...

Unha Tempada no Inferno e outras Estupideces

2006-08-28T16:06:00.000Z

Non sei se é debido a que a maldita gripe me colleu desprevenido e cos pantalóns baixados. Ou se por outra banda é porque saio á fiestra da miña casa e a ladeira do monte que sobe ata o ceo tinguiuse dunha cor marrón outono-queimado. Pode ser por iso, ou por cento de cousas. Pode ser que a sombra da amizade non soporte o peso ao meu lado. Pode ser que as rúas que antonte estaban camiñadas en desfiles, hoxe pasean funerais de elegantes camiñantes. Non o sei. Non sei o por qué, pero baixei un par de escalóns na miña depresión diaria ata chegar ás portas do inferno. Xa sabedes, ese inferno que todos coñecemos, non o inferno Hollywoodiense que o maldito cine meteunos na cabeza. Senón: O inferno.
Antes, os días cando no meu barrio o sol non saía polo leste, tiña que inxeniarmas para facerlle fronte á baixada os infernos. Sempre fun da idea de que para recuperarse plenamente o mellor sempre é tocar fondo. Para iso sempre tiña un plan. O meu plan do "salto ao baleiro". Había varias opcións para tocar fondo; as veces estaban os amigos (hoxe sempre fora); outras veces estaba o alcol (aínda que precisaba dun amigo para que fixera máis efecto); pero o meu preferido sempre foi o "salto o baleiro" co que tiña máis a man: Libros, filmes e música. Tiña unha lista, a miña lista, coas mellores cancións, películas e libros para tocar fondo e despois recuperse plenamente. Supoño que todo o mundo tivo unha lista semellante. As películas, cancións e libros que che deixan o corpo fodido e magullado como un boa ostia no nariz.
Moitas veces cambiaba a lista, e diferentes libros, filmes e cancións facían da miña caída aos infernos algo máis doado;aínda así sempre tiña un oco para unha canción, un filme e un libro en concreto que foron man de santo durante moitos anos.
Supoño que hoxe é un bó día para ler un anaco de "The Catcher in the Rye"; visionar na escuridade "The Boyz in the Hood"; e escoitar mentras baixo e baixo e baixo, o "Rain Dogs" de Mr.Waits.
Despois diso... todo será subir e subir e subir...

As Malditas Despedidas

2006-08-24T10:01:00.000Z

É o que acontece ao chegar setembro. Como se vivísemos atrapados en Dirty Dancing, as mulleres, os amigos, os pais e todo o que che rodea, marchan. É unha mágoa. Remata o verán, odiosa época de incedios e guiris, e todo o mundo abandona o meu lado. Tan só unha sombra habitará o seu espacio ata as próximas vacacións.
Sempre odiei a Patrick Swayze. Sempre odiei a Ingrid Bergman. Sempre odiei as despedidas... e quén non?

Cagándome en Dios!!!!

2006-08-11T15:59:00.000Z

Non hai máis remedio. É o que queda. Estou en contra das penas de morte, das mortes penosas, das armas, do tráfico de armas, dos homes armados, das guerras de todos os tipos; estou en contra de todo iso... pero máis en contra e máis odio lles teño a eses malditos fillos dunha puta que queiman os montes do noso país: A todos eles lles desexo unha maldita bala no seu cerebro... si, a vós... aos promotores inmobiliarios madrileños e locais que fodedes a miña terra e queimades montes... aos viciños que para vingarse doutros viciños queiman montes... aos políticos que para vingarse e poñer en evidencia a outros políticos queiman montes... aos pirómanos que desfrutan queimando montes... a os ex-membros ou membros das cuadrillas antincendios que para traballar queiman montes... e a miles e miles de fillos de puta que por calquera razón que se lles pasa pola maldita cabeza queiman un monte, destruen aos animais e rematan co modo de vida de moita xente. A todos eles condénoos a ter unha destas balas por sempre na sua puta cabeza mentras arden atados a un pino.
É un escrito vulgar e falto de sensibilidade, pero non podo rematar isto doutra maneira que cagándome en dios por vivir rodeado de humanos fillos de puta aos que a ignorancia lles pode tanto como para facer todo iso...
Unha bala... a miña bala... para vós.

Salvaxismo Inmobiliario

2006-08-07T16:11:00.000Z

Somos salvaxes. Non temos remedio. Merecemos todo o mal que nos pase no mundo. A estes maricóns de especuladores inmobiliarios, habería que atalos a eses mesmos pinos mentras arden. "Queimar montes, Limpar o terreo, Mercar, Construir, Vender Pisos, Enriquecerse... e a por outro monte"
Eu xa teño a escopeta cargada e con gañas de sair ao monte...

Paradise Now

2006-08-03T18:04:00.000Z

Se eu fose profesor e un alumno me preguntase polo conflicto palestino-israelí, sen dúbida lle poría este fermoso filme sobre a estupidez das guerras, os odios e as vinganzas.
Un canto a esperanza e unha guia máis que estupenda sobre o conflicto...
Palestina libre!

OS CINCO MÁIS ODIADOS

2006-07-28T16:04:00.000Z

ENQUISA ODIOSA

Xa que estes dias en moitos blogs se anda a falar do odio, propoño unha enquisa-concurso sobre o sentimento en cuestión: OS CINCO MÁIS ODIADOS.

A cousa é sinxela: nombrar as cinco cousas que máis odiamos do mundo (algo así como o que fixéramos coas manías) e despois nomearr tres blogueiros para que continuen cos seus odios.

Ao mellor así sabemos cal é a cousa que verdadeiramente odiamos de corazón.

Estas son os meus odios principais:

A xente: a prepotente, sabelotoda, chulesca, intransixente, trepa, dominante, sen sentido do humor, aburrida...
Espertar polas mañas e ver que o mundo aínda non rematou
Aos turistas que veñen a miña terra a mercar apartamentos, foder a costa, elevar os prezos, facerme agardar na cola do supermercado mentras mercan as súas estupideces, encher as terrazas mentras beben Bitter Kas, etc...
Os Centros Comerciais, as Igrexas e os Supermercados.
Aos mecánicos dos talleres de automóbiles sempre co seu aire de superioridade e dicíndo: "mira que o coche é moi vello rapaz... "

Evidentemente podería seguir odiando miles e miles de cousas, pero agora é o voso turno:

¿Qué é o que máis odia... Cenicienta Proletaria, Avogado do Diaño e Bandini?

Marabilla da Semana: Eva Green

2006-07-27T16:52:00.000Z

Outra actriz. Non me gustan as cantantes, nin as presentadoras, nin as modelos. Recoñezo máis a beleza mentras actuan. Como na vida real.

Esta semana toca un francesa, de París, vinteseis anos e cunha mirada potente.
Para vela na pantalla:(Poucas Pelis)
-The Dreamers (Bertolucci)
-Kingdom of Heaven (Ridley Scott)
e próximamente na última entrega de James Bond: "Casino Royale"

Barómetro Machista: 6

Ala, aí queda...

O Eterno Mediodía de Mr.Black

2006-07-26T08:46:00.000Z

Sempre o mirei desa maneira. O mediodía como unhas horas de transición; unhas horas horribles e estúpidas de suspensión, onde o aire se tranquiliza e queda estático. Os paxaros deteñen o seu vóo; Os coches van reducindo marchan e quedan parados no centro da estrada. As persoas camiñan máis a modo e a terra deixa por un intre de facer o seu recorrido diario. O mediodía. Unha suspensión. Unha comunión eterna coa lentitude máis primaria.
Ademais de todo iso, o mediodía é un estado de ánimo. O peor. Unha terrible sensación de malestar eterno que nos destrue e nos come vivos. A peor das tristezas posibles: o mediodía é o desamor.
Mr.Black leva varios días vivindo no mediodía. Chameino pola mañá cedo e dixome que na sua casa era a unha e media. Chameino pola noite e comentoume que na súa cama eran as dúas e media. Unha tristeza. Vivir eternamente nun mediodía. Eu fun a súa casa a sacalo de alí. Quixen levalo á noite, pero foi imposible. Aínda lle quedan moitos máis mediodías que padecer. Moitos máis mediodías estáticos e terribles nos que vivir. Eu lle digo que non se preocupe. Sei que o mediodía pasará e chegará a noite coa sua lexión púrpura...
Eu tamén vivín no mediodía hai anos. Todos vivimos algunha vez no mediodía. É unha merda. É o peor. Pero finalmente, acabará o mediodía e meses despois chegará a noite. É así. Ten que ser así...
Despois de todos os malditos mediodías chegarán grandes noites onde o sol brillará intensamente, os coches andarán a grandes velocidades, os paxaros voaran ata o mar e todas as mulleres, todas, mirarán para ti, Mr.Black e lanzaránche bicos para que os vaias a buscar a calquera hora do día... menos ao mediodía, claro.

América, América

2006-07-20T17:21:00.000Z

Supoño que casi todos veríades Dogville, a coñecida película de Lars Von Trier; ben, pois esta, Manderlay, é a súa continuación. Un retrato da vida nunha pequena vila do sur dos Estados Unidos nos anos trinta. Se vos gustou Dogville, esta tamén vos gustará. Boas interpretacións, sobre todo a protagonista, a fermosa Bryce Dallas Howard, unha magnífica historia sobre a hipocresía, a libertade, e a estupidez humana.
Manderlay e a segunda parte dunha triloxia que se pechara con Whasington. O que ten collóns de todo isto, de todo este retrato da sociedade norteamericana, é que Von Trier é danés e na súa vida pisou os Estados Unidos debido a súa fobia a viaxar. Un tipo cun par...
Pois nada, xa sabedes,se un día non vos apetece ir á praia, gastades 2,40€ no videoclube e pasades unha tarde entretida mirando bó cine...

A fin do Comenzo da fin

2006-07-17T16:54:00.000Z

Supoño que é a calor. Non dou durmido. Doeme a cabeza. Non teño fame. Bebo catro litros de auga ao día. Fumo menos...si, é a calor, non hai dúbida.O meu odio visceral pola humanidade acrecéntase a pasos axigantados nestes días. Saio á rúa coas pistolas cargadas. Tan só teño gañas de ver Taxi Driver unha e outra vez... de ler a Salinger unha e outra vez... de escoitar In your World unha e outra vez.
Estes días o sol méteseme nos osos e acaba comigo. Se vou ao médico mándame vivir a Alaska ou a Siberia, e eu agradeceríallo de corazón. Ali tamén hai subnormais, pero non tantos (non vive tanta xente).
Supoño que isto é a fin de algo... o comezo de algo... a fin do comezo, ou o comezo da fin. Non o sei. Tan só sei que todos os días suar convértese nunha obrigación igual que odiar. Saeme odio polos poros da pel. É triste pero certo.
Supoño que son como os insectos; canto máis sol fai máis fillos de puta saen á rúa. Como as moscas. Como os lagartos. Como os idiotas. Sol e praia. E ti e máis eu desaparecidos do noso centro vital... do noso núcleo. Tan so che acaricio en soños, só así, desa maneira tan impersoal. Un estúpido máis suando ao sol.
Levantade Carpinteiros A Viga Maestra.
Tranquila, só queda pouco tempo para que todo isto remate...
e a fin
o comezo
da fin

Marabilla da Semana: Lucy Liu

2006-07-15T10:37:00.000Z

Esta semana toca marabilla exótica. Nacida no barrio de Queens en Nova Iorque,ten 38 anos,e está licenciada na universidade de Michigan en linguas asíaticas.
Comezou a traballar na televisión e pronto pasou ao cine.

Algúns filmes destacados son:

-Os Ánxeles de Charlie
-Kill Bill vol.1
-Kill Bill vol.2
-O Caso Slevin

Tamén é bailarina e modelo...
Unha todoterreo vamos..

Barómetro Machista: 9

Ala, o voso turno...

Superman Retorna

2006-07-13T09:39:00.000Z

A primeira vez que vin a Superman na gran pantalla, eu era un neno e ía collido da man da miña nai ao Teatro Colón da Coruña. Senteime na butaca e apagáronse as luces. Apareceu Superman surcando o ceo e eu quedei atrapado nun estado catatónico. Como todos os nenos que vivíamos na periferia da cidade, eu quería ser Superman (os que vivian no centro xa eran superman). Recordo con añoranza eses anos.
Onte, agardando durante anos este día, estreaban a nova entrega de Superman. Fun á primeira sesión, do primeiro día, da nova estrea. Nesta ocasión non ía da man da miña nai, ía da man doutra persoa. A escuridade do cine non me atrapou, nin entrei nun estado catatónico. Non estaba no Teatro Colón da Coruña (xa non é un cine). Onte eu xa non quería ser Superman.
Apagáronse as luces do cine e comenzou a película. Acomodeime na butaca e recordei. Recordei todos os anos pasados dende que vira a Superman na gran pantalla por última vez. Xa choveu. Choveu moito de dios...
Mirei para os lados. Non había moita xente. A xente estaba na praia, ou nas terrazas, ou a saber. Dábame igual. Eu estaba feliz. Superman estaba aí, e eu a escasos metros.
Nesa tarde de xulio, nunha pequena sala de cine a escuras, tan só había un neno mirando a pantalla ilusionado. Ao rematar a película, entrou nun estado catatónico durante toda a noite.
Aínda me dura...

Black Holes & Revelations

2006-07-08T09:05:00.000Z

Levaba un ano agardando a que aparecese este disco. Un ano dende o Absolution. Un ano dende que os vin en directo no Monte do Gozo. Un ano.
E aquí está, Muse con novo disco: Black Holes & Revelations. Un disco extrano: Escuro, Bailable, Retro, Futurista, Político, Revolucionario, Improvisado...
Para os que teñades curiosidade, na súa páxina oficial, www.muse.mu , podedes descargar o seu single de presentación: Supermassive Black Hole. Así entenderedes de que vai...
saúde

Flower Power Portugal

2006-07-06T10:09:00.000Z

Estes días andiven de viaxe polo norte de Portugal. Ás aforas de Porto, nun vello taller, atopeime esta marabilla da Wolksvaggen. Non funcionaba, tan só a tiñan de exposición rodeada dunha morea de coches impersonais e monótonos.
Pensei na persoa que a mercou por primeira vez. Seguro que cando a mercou tiña vinte anos e todo un mundo por diante. Agora estará casado, terá dous fillos, un traballo de oito horas e dúas hipotecas; pero o que é peor de todo... seguro que agora ten un Audi A4 cor negro para pasear coa familia os domingos á beira do océano...
Tireille unha foto e marchei...
Era hora de xantar...
E os soños non alimentan...

Ata o Carallo!!

2006-07-03T15:12:00.000Z

Hoxe saín cedo a tomar un café e ler o xornal. Finalmente non fixen nin unha cousa nin outra. Aparquei o coche e atopeime con isto. Tivenlles que quitar unha foto. Eu tamén estou ata o carallo, pero penso que hai mellores maneiras de suicidarse...

Primeiro Día de Praia (ou Rochas)

2006-06-30T16:04:00.000Z

Para os que vivades en vilas ou cidades sen mar, deixovos aquí a evidencia de que hoxe foi o primeiro día de verán que fun á praia, para que teñades envexa...
Como consolo, direivos que a auga estaba conxelada..
Nada é perfecto...

Marabilla da Semana: Jeniffer Esposito

2006-06-29T15:59:00.000Z

A petición de algúns blogueiros, voltamos coa Marabilla da Semana, aínda que non sei se será todas as semanas.
Para comezar, a foto de Jeniffer Esposito, actriz neoyorquina de trinta e tres anos que veríades no filme Crash, gañador este ano do oscar o mellor filme.

Barómetro Machista: 7

Agora o voso turno..
saúde

Pa' casa...

2006-06-28T09:38:00.000Z

Sempre igual.. menos mal que eu vou con Arxentina e xa non tiña ningunha esperanza.
O bó de que nos eliminaran os gabachos, é que tan só van a estar en Alemania ata o sábado, que é cando xogan contra Brasil...
;-)

Paseo Nocturno

2006-06-24T10:39:00.000Z

I

Houbo unha explosión urbana

A soidade pegouse extremadamente
á feliz idea dun cambio interior.

Escoitanse ao lonxe
motores oxidados
a grandes velocidades.

As mulleres pasean na noite
cos seus mellores vestidos de follar...
¿podese dicir aquí follar?
Non sei do seu significado
pero sei da súa utilidade.

Un lobo matando
amando a unha muller
entre música oxidada.

Non meto a man aí
non sei o que vou atopar

e sigo camiñando
pola estrada violenta da imaxinación
e entérroche,
entérroche
ben fondo.

II

Óxido e tráfico
fluido
na avenida.

Un neno dispara contra o parabrisas
dos automóbiles.

UNHA POLÍTICA URBANÍSTICA PARA UN NENO

Tal vez
mañá ao mencer
poda regalarche esa palabra
que escorre entre as miñas mans
todas as noites.

III

Imaxinas
os ruídos
e os silencios
mal colocados
na nosa casa
ente as persianas...

É A NOSA VIDA

espertar e voltar a durmir

Gasolina

2006-06-23T10:15:00.000Z

Fai algúns anos eu vivía en Compostela. Tiña un apartamento pequeno e todas as noites me emborrachaba. Normalmente en compañía de Tom Traubert e outra xente máis. Sempre amencía na rúa e ía almorzar xunto a Bandini que daquela traballaba nun bar. Despois marchaba a casa e durmía ata o mediodía.
Pola tarde escribía. Escribía moito. Poemas, relatos, ideas, curtas, diálogos, teatro, etc..
Tiven sorte e me publicaron un libro. Nunca pensei que o merecese, pero así foi. Recorrín o país co maldito libro presentándoo aquí e alá. Non estivo mal. Todas as noites regresaba a Compostela e seguía emborrachándome pola noite e escribindo polo día. Non era unha mala vida. Era unha vida.

Agora xa non vivo en Compostela. Dame igual. Alguén dixo unha vez que o verdadeiro fogar é o amor. É certo.
Agora xa non bebo polas noites. Tomo leite e miro o televisor.
Agora tampouco escribo. Levo anos sen escribir. Dicia un escritor xa morto que a bebida era a gasolina que precisaba para escribir. Non sei se será certo, pero incerto non era.
Agora estou estancado na tormenta e doulle de comer ao meu gato, vou ao supermercado e leo o xornal polas mañás. Son un home respetable e respetado na comunidade. As veces gustaríame incendiar a vila, cagarme diante da igrexa, e marchar sen pagar dalgún sitio. As veces gustaríame emborracharme con Traubert, almorzar con Bandini e escribir todos os días como antes.
Non é posible.
Sobrame respetabilidade. Fáltame Gasolina. Diesel, claro.

Grúas e Flores

2006-06-21T10:32:00.000Z

Fai anos observaba esta paisaxe dende a miña fiestra. Moitas veces téñome achegado ata as grúas. Fumaba un cigarro baixo a súa base, ao lado do mar. Tiña a esperanza de que algún día deixaría de ver esas grúas dende a miña fiestra. Remataba o cigarro e bicaba a algunha rapaza. Teño levado rapazas ata as grúas a que desfrutaran da súa beleza. Nunca lles facían caso, ás grúas claro. Ás mulleres non lles interesa esas cousas: as grúas, os aceleradores, a economía... a min tampouco a verdade. Interésanme elas e as grúas nada máis.
Durante algúns anos, deixei de ver as grúas. Estiven fora facéndome un home. O malo diso, foi que me esquecín de facerme un home.
Anos despois regresei e as grúas aínda seguían agardándome. Estaban aí, de pé, como dúas torres que vixian a entrada da ría. Inamobibles.
Hoxe, como quén non quere a cousa, fun visitar as grúas. Levaba anos sen velas diante. Pensei que xa non estarían, pero aínda soportaban o paso do tempo e todas as mareas. Estas putas enterraranme.
Cheguei co coche e baixei. Observeinas. Acendín un cigarro. Non había sol nin rapazas. Estaba o mar, o meu coche e eu. Collín unha flor do chan e tireina contra a grúa. Creo que se moveu. Tremeu como treme a terra baixo os meus pes. Tireille unha foto. Esta foto. As grúas tremendo polo impacto dunha flor. Se vos fixades ben, verédelas moverse.
Mañá voltarei a plantar flores na base das grúas. Penso que é o mellor. En cuestión de días, as flores remataran por tiralas abaixo e eu por fin poderei marchar de aquí e non voltar máis.
Isto é o que penso. Grúas e Flores. E ti e máis eu.

Todo o Mundo ten Un Soño (Part.II)

2006-06-20T17:14:00.000Z

Literalmente o título poderíase traducir por: "empuxando e vibrando". Ainda que persoalmente eu traduciríao por: "toma unha patada na boca para que movas o cú".
Realmente vexo poucos filmes de calidade, así que cando atopo un que merece a pena, gustame poder compartilo.
Non deixedes pasar a oportunidade de botarlle un vistazo. Merece moito a pena, sobre todo se tendes soños aínda por cumplir ...

Todo o Mundo ten un Soño

2006-06-19T09:25:00.000Z

O Sábado, non foi sábado. Foi un luns, un domingo ou non sei... Tal vez foi debido a que o venres aquí foi festivo e ninguén traballou. De todos os xeitos, pola noite saín mollar a boca con velenos varios. Non estivo mal, pero tampouco estivo ben. Atopeime con Sande, o mesmo do fotoblog, que con novo look, faloume de soños, temores e perdedores. As cousas vanlle sair ben, seino. Despois marchei para casa e pensei nos meus propios soños. Todo o mundo ten un soño. Dende que temos uso de razón pasa pola nosa cabeza esa meta. No ámbito laboral, sentimental ou existencial, aparece o noso soño. O malo, e que poucas veces se cumple.
O domingo visitounos Casatlántica, que me falou de disputas veciñais, bebeu auga, e despois marchou de novo aos seus dominios.
Volvín pensar nos soños e despois quedei a durmir. Tiven un pesadelo. Non o recordo, pero sei que era un pesadelo. Bebin un vaso de auga e fumei un cigarro. Busquei o meu propio soño pola casa e rendínme.
Non foi ata a noite cando o vin todo claro. Puxen un película no dvd, Hustle & Flow e durante unha hora e cincuenta minutos disfruten de como, baixo as peores circustancias, alguén é capaz de alcanzar, por unha pequena marxe de tempo, os seus propios soños. Unha delicia de película.
Despois, durmín e xa non tiven pesadelos... tan só soños, so iso.

Tocando as Teclas

2006-06-13T09:21:00.000Z

Chego ao traballo e o primeiro que fago e acender o ordenador. Eu non traballo con ordenador, pero estou todo o día aquí metido. Poño a funcionar o e-mule e observo que a "Dawn of the Dead" de Romero quédalle unhas poucas horas para rematar. Gustanme os zombis. Hoxe mesmo soñei con zombis. Despois dou unha volta polos blogs. Leo cousas novas e deixo algunha mensaxe. É fermoso e estúpido esto dos blogs; que mo digan a min. Despois vou á páxina da Voz. Nada novo; Mudial e máis Mundial. Dame igual. Cambio de páxina e achégome ata o foro de cine no que participo dende hai dous anos. Todo tranquilo. Poucas discusións. Non hai moito que dicir, non estrean grandes películas. Saio da rede e traballo un pouco máis nun relato. Levo tres días con el. Titúlase "Tres tipos bós". Trata de tres tipos que se atopan unha noite na cidade. Non se coñecen, pero compréndense. Iso é importante. Cada un a súa maneira é un perdedor. Gústanme os perdedores. Os tipos que triunfan na vida son aburridos. Non teñen segredos. Abúrrenme. Gústanme os tipos que detrás das persianas das súas casas agochan grandes ou pequenos segredos, miserias diarias. Coma ti, coma eu.
Deixo o relato e descargo unhas fotos da miña cámara. Algunhas sairon ben; outras sairon mal. Gárdoas e volvo á rede. Vou a IMDB e busco o título dunha peli que quero baixar. Atópoa. Vou ao e-mule e póñoa a descargar. Cinco días máis ou menos. Acendo un vantange. Miro para a rúa. Parece que vai chover. Si, efectivamente comeza a chover. Alégrome. Gústame que chova en Xuño. Iso fódelle moito á xente. A min dame igual.
Vou á paxina do Mundo e leo a columna de Carlos Boyero. Basura. Gústame a basura. Vou a Vieiros. Abúrrome. Vou a estrenosdivx. Non hai nada novo. Saio da rede. Sigo traballando nos Tres Homes Bós; xa non son tan bós.
Volvo á rede. Miro fotos de Angelina Jolie, miro fotos de Jennifer López, miro fotos de Evangeline Lilly... abúrrome. Demasiado fermosas.
Reviso o meu correo. Cinco correos do meu irmán. Tres de colegas. Novecentos Spams. Saio do correo. Teño fame. Marcho a comer. Pola tarde máis... e mellor.

El Circo del Desaliento

2006-06-08T08:23:00.000Z

Como algún de vós sabedes o outro día estiven de aniversario. Foron moitas copas, moitos cigarros e moitos regalos... todos especiais. Un deles, foi o do Sr.Rubín, que tivo a ben regalarme o seu libro: "El Circo del Desaliento".
Lino en dúas noites, que é cando hai que ler este tipo de libros... nas noites. Nada máis abrir as páxinas, atopeime cun golpe directo no nariz... unha ostia ben dada; como se teñen que dar as ostias. Despois, na seguinte historia, levei outra ostia máis, esta vez foi un gancho. Non teño que explicar que todas as historias do libro foron ostias e máis ostias directas ó cerebro. Unha boa paliza literaria que me tivo atrapado dúas noites.
As historias de El Circo del Desaliento son HISTORIAS con maíusculas. Retazos da vida de homes e mulleres abandonados pola fortuna. Tipos que vemos todos os días na rúa e que, por outra banda, nunca nos paramos a observar.
As historias de El Circo del Desaliento son declaracións de amor sinceras e directas como as que moitas veces tivemos que padecer e defender.
As historias de El Circo del Desaliento son puñetazos contra a estupidez humana, contra eses tipos que non saben mirar á dor ós ollos, contra a barbarie e contra o desamor.
El Circo del Desaliento podería ser un libro que trata do mesmo que miles de libros máis, se non fose por un pequeno detalle: está narrado cunha sinceridade da que a gran maioría dos escritores carecen.
Unha marabilla en definitiva.
Non teño máis que aplaudirche Rubín: ¡¡Plas-Plas-Plas!!
Saúde

Dous títulos

2006-06-05T09:29:00.000Z

Baseada na xenial novela "Factotum" e en varios relatos máis da obra de Charles Bukowski, este filme achéganos á vida de perdedor do alter ego do escritor, Hank Chinaski. Do filme, cabe destacar por encima de todo, a marabillosa actuación de Matt Dillon no papel de Chinaski, e a ambientación de casi todo o filme...
Unha película que os fans do escritor agradeceran e saberan disfrutar.
Se podedes vela en versión orixinal non deixedes pasar a oportunidade... merece a pena.

O seguinte filme "American Splendor", tamen nos achega á vida de perdedor de outro creador, Harvey Pekar, autor do cómic underground "American Splendor"
O filme, cun ton entre ficción e documental, mostra o proceso de creación da propia película, do libro e da vida de Pekar.
Unha película orixinal na sua concepción e cun magnífico traballo de Paul Giamatti no rol de Pekar.
Seguro que non vos deixa indiferente.

Xa sabedes, estes días de calor e tristeza, se non queredes ir á praia a comer area e aturar a nenos pequenos e vellas, recoméndovos que merquedes cervexa fría, tabaco e pechedes as fiestras para afondar na vida destes dous creadores especiais mentras agardades que volva o inverno.
Saúde

28

2006-06-01T10:18:00.000Z

Penso que xa o comentei un par de veces. Cando era neno pensaba no meu futuro e vía moitas posibilidades: Arqueólogo... actor... director... escritor... vagabundo... xornalista... gigolo... e un longo ecétera de ocupacións máis ou menos atractivas.
Mañá, 2 de xuño (ou hoxe para os que o leades este propio día) chego a conclusión (cousa que xa sabía) que non quero ser nada diso. Teño outro desexo maior e imposible... voltar a ser neno.

P.D Os que pasedes o sábado por Cée estades invitados a unha copa... saúde

2006-05-29T17:34:00.000Z

"Todas as especies cometen asasinatos. Os animais matan a outros animais para sobrevivir. Nós tamén matamos animais... matamos animais, matamos especies enteiras; matamos rios, matamos océanos e matamos selvas... pero chamámoslle industria"

Natural Born Killers, 1994

Luns Tarde Escoitando Marilyn Manson e Cagándome en Todo... Todo.

Anxos e Retretes

2006-05-26T15:44:00.000Z

Hai un ano máis ou menos caeu nas miñas mans un libro, o cal non sabía que era un best-seller. Lino en tres ou catro días e pareceume unha chorrada moi mal escrita. Recoñezo que a historia enganchoume e certas cousas parecéronme orixinais, pero, repito, estaba tan mal escrito que pensei que un analfabeto estaba intentando convertirse en escritor. O libro en cuestión era "O Código Da Vinci" do carallo. Supoño que me ocorreu o mesmo que a dez millóns de persoas deste maldito planeta. Cousas que ocorren.
Onte, sen nada mellor que facer, un anxo e eu fomos ao cine (como outros dez ou quince ou vinte mil millóns de persoas no mundo) a ver a adaptación cinematográfica do libro en cuestión. Aos quince minutos de comezar a película, pensei que ostias estaría facendo Tom Hanks neses intres, mentras eu, e o meu anxo, viamos a sua infumable película. Cousas mellores, pensei; iso seguro.
A película é infumable, tediosa, infantil, estúpida, prepotente, falta de ritmo narrativo, tópica e tres millóns máis de adxetivos que non me apetece enumerar.
De todos os xeitos, rematei de ver a película e, mentras os meus concidadáns saían do cine, quedei a ver os créditos finais. Sen sorprenderme, na producción executiva atopei o nome de Dan Brown (o analfabeto escritor) e pensei que estaría facendo neses intres mentras eu vía os títulos de crédito do seu infumable proxecto. Soubeno de súpeto: estaba na súa casa da costa Este contando a morea de cartos que lle caben na caixa forte. Un tipo listo, pensei.

Hai un par de meses, caeu nas miñas mans outro libro do millonario señor Brown, chamado Anxos e Demos. Unha novela anterior ao Código. Tirena pola casa e alí estivo todo este tempo... ata onte. Tiven curiosidade de por qué a mala literatura vende e as cousas de calidade, púdrense nas estanterías das librerías. Non o sei a verdade, pero quero averigualo.
Sei que é dun masoquismo atroz, pero vou ler a novela esa dos Anxos e os Demos do carallo para intentar esclarecer a cuestión da relación entre as vendas e a calidade literaria. Un ao que lle gusta sufrir, pensaredes... pois si.

Unha cousa... como non creo que a novela teña a suficiencia calidade para meterse na miña cama, vouna ler a modo, moi a modo. Cada vez que visite o retrete, lerei unhas liñas escritas polo millonario señor Brown, e así, tal vez, poda cagar a gusto.
Saúde